Beide geboren in 1996, kwamen ze beide onafhankelijk van elkaar in mijn leven.
Beide verlieten ze mijn leven in een machteloos gevoel van aan me willen binden en niet kunnen binden.
Beide zijn me ontglipt door mijn eigen onzekerheid, mijn eigen twijfel.
QueJuizo, de zwarte Alter Real hengst, mijn stage project. Augustus 2000 reed ik voor het eerst en laatst op hem.
Shanty, de witte merrie, vanaf dag 1 mijn vaste lespaard. Augustus 2010 reed ik voor het laatst op haar.
Waarom lopen dingen soms zo synchroon aan elkaar? Als ik naar de foto's kijk die ik heb, van QueJuizo heel weinig, lijken ze ook zo erg op elkaar. Is het net alsof ze een tweeling zijn, yin en yang. Even groot, gelijk van bouw, de lange manen naar links. De eerste keer dat ik op Shanty reed, had ik hetzelfde gevoel als ik had toen ik als een van de eersten op QueJuizo reed. Een gevoel dat alles klopt, alles op elkaar afgestemd, gedragen door de kracht van verbondenheid. Onvergetelijk, en de euforie om eindelijk op een zwarte jonge hengst te rijden. Niet wetende dat een dag later onze wegen moesten scheiden. Weer een deel wat me lief was uit mijn leven gerukt.
Zal iemand het ooit begrijpen, dat beiden niet zomaar paarden zijn geweest in mijn leven? Voor mij hoeft het ook niet, voor mij is het belangrijk dat ik ze wel als zodanig erken. Ik ben de enige die kan voelen wat ik voel. Zij waren de aardse vorm van de witte merrie en zwarte hengst die me al veel langer begeleid hebben. En ik ben er dankbaar voor dat ik met beiden mijn leven heb kunnen delen. En van beide mijn levenslessen heb mogen ontvangen.
En ik weet dat dit het eindpunt nog niet is. Ik ben me misschien nu pas bewust van de kracht die mijn spirit horses me geven. Het zijn niet voor niets een witte merrie en een zwarte hengst. Het ene kan niet zonder het andere, ze vullen elkaar aan.
En wie weet keren ze allebei weer terug in mijn leven, de zwarte hengst en de witte merrie. En dat ontneemt me niet de herinneringen die ik koester aan de momenten met QueJuizo en Shanty.
Who can say where the road goes, where the day flows? Only time.
And who can say if your love grows, as your heart chose? Only time.
Who can say why your heart sighs, as your love flies? Only time.
And who can say why your heart cries, when your love lies? Only time.
Who can say when the roads meet, that love might be in your heart?
And who can say when the day sleeps if the night keeps all your heart?
Night keeps all your heart.
Who can say if your love grows as your heart chose? Only time.
And who can say where the road goes, where the day flows? Only time.
Who knows? Only time.
Who knows? Only time.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten