Maar ook mn mobiel, mn camera, mn ipod, zn laserspeeltje, WII balance board, WII remote.... het moet er allemaal aan geloven. Snoertjes van mn stereo, oplaadkabeltjes you name it, Grey got it.
En nu.... nu heb ik ook mijn ipad af moeten staan. Omdat ik voor de katten Games for Cats heb gedownloaded. Een muisje wat over het scherm schiet, en Grey? Grey vind het helemaaaal geweeeeeldig. Hij word helemaal leip als ik hem aanzet. Gillen, schreeuwen, raar doen... dus toen maar de betaalde versie 'besteld'. Voor 2 euro maakt hij er een schilderij van.
Sinds ik dat spel heb, is Grey absurd aanhankelijk geworden. Hij komt tegenwoordig op schoot liggen. Tenminste.... ALS ik de Ipad in handen heb (en dat is best wel vaak....). En dan zit ie als gehypnotiseerd naar het scherm te kijken of er een muisje over het scherm schiet. Hij herkent het inmiddels als ik de app opstart. Dan word ie al onrustig en het muisje is nog niet in beeld of meneer zit al op het scherm.
Het duurt meestal niet lang, ergens snapt hij kennelijk dat dit best wel onnozel is, maar het instinct om te jagen op snel bewegende dingen kan je niet afleren. En op een gegeven moment gaat hij alleen maar gehypnotiseerd naar het scherm zitten kijken. Met zo af en toe vanuit het niets een grote brul en een aanval. Weer 300 punten erbij. Of een klieder verf.
Tiger is te slim hiervoor. Ze vind het fascinerend om naar te kijken, maar ze is duidelijk meer van het geluid. Ze zoekt onder de Ipad naar de muis. Want daar komt het geluid vandaan. Zo zie je maar dat ook katten onderling verschillende intelligenties hebben. Tiger lijkt het benul te hebben dat ze voor de gek gehouden word. Een grote fan is ze dus niet van die virtuele jaag spelletjes. Die is meer van het echte 3D, iets wat ze kan grijpen. En daar heeft Grey dan weer niet altijd zo veel mee.
En ik mag er maar aan gaan wennen dat ik niet meer het alleenrecht over de Ipad heb. En dat ik tegenwoordig in mn bed voor het slapen ga, even met twee katten tegen me aan lig, en we met zn allen naar die ipad staren. Alsof iemand een verhaaltje voorleest. En toch ergens is dit een heerlijk momentje. Ik vind het fijn dat Grey stapsgewijs ook naar mij toe aanhankelijker aan het worden is. :-) Hij word nu echt een gigantisch opdringerig knuffelmonster. En bij Tiger neemt dit helaas wat meer af. Niet dat ze wild word, oh nee, maar dat ze bij me komt liggen zoals ze vorig jaar altijd deed, dat is nu Grey. Ach... katten zijn schizofreen zeggen ze, ze veranderen continu van gewoontes. Het kan zo opeens weer anders zijn. :-) En Tiger laat zich tegenwoordig bij het oppakken makkelijk knuffelen. Valt ook weer wat voor te zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten