Mn kleine paradijsje

Mijn tuintje ligt er prima bij na 2 maanden hard werken. Ik kan trots zijn op het resultaat van een groene oase in wording. In schril contrast met de overkant waar dood en verderf rondwaren na het spuiten met round up. Oh wat kan mijn hart hier zo zwaar depressief van worden, ik durf er geneens een vergelijkende foto van neer te zetten om dat te laten zien. Ik moet met oogkleppen op naar mijn tuintje lopen. Werkelijk niets leeft daar meer, geen plant, geen insect, geen regenworm. Helemaal niets. Het is net de doodse vlakte van Kaldidalur in IJsland. Met een zeer groot verschil. De energie die het uitstraalt. Kaldidalur voelt fijn, is mooi in zijn robuustheid en de kracht voel je door je heel razen. En dit stuk grond heeft zijn glorie verloren. Het ziet er niet uit, het is deprimerend. En dat is zeer zacht uitgedrukt. Het groepje rudbeckias dat nog stand houd vrolijkt het een beetje op, maar sneu is het wel. En dat zo'n 3 meter van mijn biologische paradijs af. Ik ben blij dat die troep niet mijn tuintje in kan waaien. En hopelijk komt het mij ook niet via de grond toe. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, die rotzooi verziekt onze planeet en alles wat er op leeft. Je ziet het hier voor mijn neus gebeuren... en dat gaat grootschalig gebeuren als we die troep niet verbieden. Een zeer schrale troost is dat dit stuk grond gebruikt word voor sier en snijbloemen, niet voor consumptie. Maar het zou niet hoeven, het zou niet moeten. Ook niet voor snijbloemen. Normaliter zullen die niet gegeten worden. En toch denk ik dan aan mijn Snorrie die zo dolgraag blaadjes afbijt en boeketten om zeep helpt. Daar kijk ik nu dus heel anders tegenaan.

Gelukkig zwermen in mijn tuin de hommels en vlinders. Bijen helaas nog niet, ook hier in agrarisch gebied merk je dat ze veel minder aanwezig zijn. Mijn oom heeft dan in zijn eigen stijl een botanische tuin aangelegd wat ik op de puin die er her en der geparkeerd is, een mini paradijs vind. Tussen de (fruit)bomen staan diverse planten, zoals deze bloedmooie echinacea. En die zit overdag bomvol met hommels, vlinders, bijen, zweefvliegen en motten.

Twee hommels op de Echinacea

Atalanta op de Echinacea

Kleine Vos op de Echinacea

 

Ik had eerst met mijn pocketcamera foto's gemaakt van de uitbundige aanwezigheid van vlinders. De volgende dag mijn spiegelreflex meegezeuld, maar toen bleek het te hard te waaien voor de vlinders, deze waren allemaal afwezig. Helaas bleven toen alleen de hommels over. Ik denk dat ik in mijn tuin wel een vlinderkast neer ga zetten, en hopen dat er geen spinnen hun intrede in doen. Vaak zie ik insecten hotels en eigenlijk zou het een restaurant moeten zijn. Spinnen maken hun web precies voor de ingang. Maarja in de natuur kun je niet alles voor wezen denk ik dan maar.

Op een bepaalde manier is deze tuin van mijn oom ecologisch aangelegd. Mijn oom is dan wel een gifspuiter en erg radicaal in de keuzes die hij maakt, maar er is een absolute balans tussen bestrijden en de gang laten gaan. De natuur gaat er ook haar gang, stapels lavastenen en kaphout bieden er bescherming voor al wat er leeft, en het kan over het algemeen groeien wat het wil. Ook Teun heeft hier ooit gehuppeld. Door de vrijheid staan hier ook diverse zeldzame orchidee soorten. Nu moet ik wel zeggen dat deze waarschijnlijk wel wat hulp hebben gekregen van mijn oom, die toch wel een biologische Willy Wortel is en graag experimenteert met uitheemse soorten en probeersels. Als er in een krantje ergens staat dat er in duin een zeldzame plant is gevonden kan je er bijna vergif op innemen dat er iemand heel erg zit te gniffelen. En zoals je wel kunt verwachten hoeft dit gebied niet bang te zijn bebouwd te worden. Er staan voldoende zeldzame soorten om ieder plan milieutechnisch stil te leggen. Tja...

In mijn eigen tuintje gaat alles goed. Volgende week begint de eerste grote oogst. Eerder deze week al de eerste 2 porties sperzieboontjes en een paar frambozen. Maar de paksoi en andijvie lonken voor volgende week. En ook mijn aardbeienplantjes hebben het op een bloeien gezet, dus van de laatste zomerzon heb ik straks ook nog wat aardbeien hoop ik.

Mijn kruidenspiraal is in aanleg ook helemaal klaar, maar het wachten is nog op geld om hem te beplanten. Dat zal toch voorlopig wel een issue blijven, maar gelukkig kan ik qua vitamientjes komende tijd rekenen op mijn tuintje. Volgend jaar nog meer, omdat ik dit jaar vrij laat was.

Naast mijn tuin stonden tuinbonen, die waren leeggeplukt, maar in de uitgetrokken planten zag ik nog meer dan genoeg peulen zitten. Ik hou helemaal niet van de smaak van tuinbonen, maar ik heb ze onder het mom van voedsel weggooien is zonde toch maar geplukt. Uit mijn vorige tuin had ik ze gemengd met doperwten en dan viel de smaak nog mee. Alleen bij thuiskomt bleek nu dat ik bijna een kilo tuinbonen over hou.... beetje veel, dus hup de vriezer in, en dan meng ik ze wel door de falafel ofzo. Creatief zijn is het motto als je geen geld hebt om eten te kopen.

Zondag avond was ik helemaal alleen op het terrein. Wat een rust. Ik heb ook besloten dat ik een vuurplaats ga maken in mijn tuin. Met een vuurschaal. Dan kan ik hier voortaan het vuur aanwenden mocht het nodig zijn. Of bbq-en omdat ik dat thuis niet mag. Of een driepoot met ketel neerzetten en zelf groentesoep maken. Ideeen genoeg :-) En ook het idee dat ik hier muziek maken kan oefenen als ik echt alleen ben. Niemand die er last van heeft. Hoop ik.

Even lekker in rust gezeten en genoten van de koeien die verweid werden naar het weiland naast dit moestuin gebied. De weide was vol met vogels en hazen, zwaluwen vlogen rakelings langs mijn gezicht. Patrijzen scharrelen rond en buizerds cirkelen op eenzame hoogte. En de rust... zelfs de snelweg hoor je niet.

Voor dat ik weg ging besloot ik nog even bij de ponies langs te gaan. Het project wat nog steeds in de wachtrij staat. Besluiteloosheid alom. De Shetland ponies gedragen zich raar, Talitha staat op een afstandje heel stoer met haar manen in de wind naar me te kijken.

Slechte foto... iphone kwaliteit ;-)

Uiteindelijk komt de bonte (leader of the pack) naar me toe voor een knuffel. Maar er is onrust. Whiz staat op een afstand, wil wel komen maar mag niet komen. En Talitha werpt zich opeens tussen mij en whiz in als een barriere, jij gaat daar niet komen. Allebei niet, en ik ook niet. Hier om mij heen speelt een tafereel af waaruit ik iets moet/kan leren. Zo overduidelijk... maar ik kan er mijn hand niet op leggen wat het precies betekend. En ik vermoed dat dit wel een bepaalde systeem opstelling is. Geen van de drie wil opeens ook aangehaald worden. Talitha blijft nog steeds een barriere vormen, en Whiz loopt voor me weg. Ik kan de bonte nog wat aandacht geven maar ook niet van harte. Ik laat ze maar. In tegenstelling tot anders lopen ze ook niet achter me aan, maar gaan hun eigen weg. Maar houden me wel in de gaten.

Sien staat helemaal achterin de wei, ze ziet en houd me in de gaten maar komen doet ze in tegenstelling tot anders niet. Ze probeert zich ondanks de sloot tussen haar en een andere kudde paarden van de stalhouderij (en zomerweide gangers van een manege) bij die kudde aan te sluiten. Ze is zo eenzaam in die grote weide... wat zou het goed voor haar zijn er een maatje bij te hebben. Maarja Sien is voor de verkoop en de eigenaar wil geen 'opvreters' (nu is die weide voor geen enkel paard alleen volledig leeg te grazen maar dat ter zijde) en de Shetlanders eten zich hoefbevangen in die wei dus die mogen er niet bij. Geen optie dus... en Sien blijft dus alleen. En ik bedenk me dat op zo'n moment een gratis paard zo welkom zou zijn. Eentje die echt van mij zou zijn. Maar ik weet ook wel dat dat geen goed nieuws zou zijn. Toch droom ik wel, ik ben naar verwachting een van de erfgenamen van dit terrein. Afhangend van de rompslomp er omheen zou dat toch zolang ik in dit verdorven land moet blijven, wat rust geven, ruimte genoeg voor mijn eigen kleine kudde paarden.

De ponies willen geen aandacht, maar ik merk dat het vosje Shetlander van een andere eigenaar steeds vaker aandacht komt halen bij mij. Hij volgt me tegenwoordig en blijft zo dicht mogelijk tegen het hek wachten tot ik weer terug ga. Meestal hinnikt hij ook als ik langs loop. De eigenaar heb ik nog nooit gezien... Waarom nemen mensen deze dieren als ze er helemaal niks mee doen vraag ik me af? In het begin was hij erg schuchter, bang om aangehaald te worden. Dit beestje was verwaarloost, zijn hoefjes waren helemaal krom gegroeid (dat kan een plausibele oorzaak hebben, het komt zo ontzettend veel voor bij Shetlanders, maar ontneemt een eigenaar niet van de plicht afdoende hoefzorg te verlenen). Pas geleden heeft de smid de hoefjes weer 'netjes' bekapt. Maar voor mijn gevoel staat hij nu heel erg stijl op zijn hoefjes en loopt hij rechts achter kreupel. Niet zo raar als hij maanden of misschien wel jaren op een soort sultanslofjes heeft gelopen en nu een nieuwe houding aan moet nemen.

Ik geef hem wat sprietjes gras, ze worden zo sterk op rantsoen gehouden dat ik me er kwaad om kan maken. Er bestaat zoiets als robuust hooi, speciaal voor 'eiwit' gevoelige paarden/dieren. Stug, droog stengelig gras wat ze wel de hele dag kunnen eten en nodig hebben. Nu krijgen deze dieren niks meer dan 2 kilo weide hooi per pony per dag als ze dat al halen... en niks noppes nada meer. Ze zien er absoluut niet ondervoed uit omdat ze goed hooi krijgen, maar een paard is gebouwd op vaak en weinig eten. Niet een keer per dag alles, maar continu een beetje.

Het beestje is blij met de paar sprietjes gras, en opeens is hij vriendjes met me. Ik kan hem aanhalen en zachtjes zijn neusje vasthouden. En dan voel ik die vraag van dit dier, wat hij wil wat hij zoekt en nodig heeft. Dat soort mooie momenten. Maar dit beestje is 'onbereikbaar' omdat ik geen toestemming heb met hem te werken. Ik ken de eigenaar niet, en de eigenaar van Sien heeft zijn oordeel er over. Ik wacht wel af. Tot nu toe voel ik met dit beestje meer een click dan met die andere, en zou ik niets liever willen dan dit beestje wat het blijkbaar zo nodig heeft aandacht te geven. En misschien wel omdat hij een gekrenkte ziel heeft en dat me raakt. Ik had dit ook met QuiJarim (halfbroer QueJuizo, 'mijn' AR hengst) in Portugal, de veel te grote Alter Real hengst die mishandeld werd en bestempeld werd als gevaarlijk en onhandelbaar maar gewoon zo enorm bang was en een liefdevol iemand nodig had. Maar waar ik in 2 maanden tijd zo veel bereikt heb qua vertrouwen, waardoor hij zelfs mee mocht op concours en dit tegen verwachting in zeer goed ging (ze waren serieus bang dat hij de boel af zou breken). De angst voor mannen heeft hij zover ik met hem omging nooit overwonnen. Ik moest hier gewoon heel erg aan denken, mijn ervaring daar is zo'n metafoor voor mijn paardenhart. En toch voelde ik mij zojuist even verlaten door dat hart. De angst dat ik al mijn kennis en ervaring kwijt was, dat de ponies me zo afwezen en het gevoel dat ik gewoon niet meer het onbevreesde gevoel heb met paarden om te gaan. Het zijn de jaren dat ik ze niet meer om me heen heb, het grote gat waarin ik dit allemaal niet meer heb kunnen bijhouden. En nog altijd dat immens grote verlangen om een eigen, echt eigen paard te hebben. Sien kan dan best een leuke invulling zijn, maar het heeft zijn beperkingen, en ik ben nooit een fan van Haflingers en Shetlanders geweest. Een paard is een paard, maar ze hebben een karakter en dat is bij de een uitgesprokener dan bij de ander. En dus voelde ik mij nu even op een zijspoor gezet. En misschien bracht deze kleine vos hier wel even duidelijkheid in. De Kleine Vos... Wie weet...!

Oh en ik ga wel een foto van hem maken hoor, een volgende keer. Hij is zo leuk!