Mijn tijd bij Hestagard

For my non Dutch speaking friends.... there is a translate button somewhere on the right side of this screen. I do not take credits for the poor translation, its google you know... just have a laugh ;-)


Na het succes van mijn eerste bezoek aan Hestagard in april 2014, ben ik vol goede moed vertrokken voor bijna 2 maanden. Met het mooie vooruitzicht om veel te leren over het werken met IJslanders. De trainers Anna en Friffi, beiden uit IJsland, zouden 1 of 2 weken na mij komen, zodat ik eerst even wat kon wennen en voorbereiden op mijn tijd hier.

Op 7 juli vertrok ik met een bepakte auto richting Niedersachsen. Het was de hele weg druilerig weer, gelukkig geen/weinig vertraging en ik was dus precies op de ruim afgesproken tijdsvlak van tussen 14 en 15 uur ter plekke. Dit keer was ik een heel stuk binnendoor gereden vanwege een standaard file op de A7. Dus kreeg ik wat te zien van de omgeving, die toch best wel mooi was. Heel veel natuur, heel veel blue berry fields.

Na aankomst heb ik mijn spullen naar boven gebracht en de boel de boel gelaten. Na even wat gedronken te hebben, moesten er 2 merries op drachtig zijn gescant worden, dus dat was al een leuk begin. Eentje was drachtig, de ander was het nauwelijks te zien. Ze liet zich al heel moeilijk opvoelen, en de transducer (scanner) kon niet diepgenoeg om te zien wat we wilden zien. Wel zagen we dat er iets niet in orde was in de baarmoeder, en dat dit waarschijnlijk de rede was waarom deze merrie zeer waarschijnlijk niet drachtig is en niet kan worden. Zij kon dus voorlopig weer terug naar huis.

Helmi Junior

Nadat we hier klaar mee waren, nog wat andere dingen op stal gedaan, paarden binnen halen, we zijn nog even naar de jonge hengsten en de fokmerries geweest (het veulentje van Helmi is zo onwijs cute!), een bezoekje aan Schwarmstadt waar de winkels zijn en na het late eten heb ik op mijn kamer nog wat spulletjes in en opgeruimd. Ik had geluk dat het hier momenteel een hittegolf was, zo snikheet.... Onverwachts kwam Friffi vandaag ook te voorschijn. Maar hij zou hier alleen maar tijdelijk zijn, hij had verplichtingen in het weekend, dus met 2 nachten was hij weer weg.

Echt slapen deed ik die eerste nacht niet. Bij de buren was er een hond aan het janken en de snelweg A 7 die hoor je ook heel erg. En laten we het niet hebben over de hitte...

Katla, als ik het eindelijk voor elkaar heb dat ze ook elke dag in de paddock mag, later samen met Trijona

De eerste dagen was het echt heel leuk, veel nieuwe dingen geleerd, ik krijg elke dag prive les. De ene dag rijden op Katla, de andere dag beleren met Leirljós de palomino. Katla is mijn rijpaard hier, ze is een ex wedstrijd paard die 2 jaar geleden weggegeven is omdat ze zeer ernstig laminitis had gekregen. Ze was bijna dood, maar ze heeft het gered. Ze mag nooit meer op gras, maar slijt haar leventje hier in een box met paddock en in het weekend rijles voor gevorderden. Door de weeks is ze nu mijn paardje :-) Leirljós is een van de opfok hengsten die vorig jaar basis ingereden is. IJslanders worden met 2 of 3 jaar basis ingereden. Zodra ze sterk genoeg zijn komen ze enkele weken naar stal waarin ze leren gelongeerd te worden, commandos te begrijpen, opzadelen, ruiter op de rug en de basis hulpen. Zodra ze dit zonder problemen accepteren, gaan ze terug naar de weide totdat ze 4-5 jaar oud zijn, afhankelijk van hoe hun groei is. Leirljós is een paard wat 'vroeg' rijp is. Hij is pas 3 maar al sterk genoeg om aan het werk te gaan. Hij is na zijn training en castratie op stal gebleven en nu mag ik dit dus weer op gaan pakken. Het is een onwijs gaaf, braaf en zeer sensibel paard. Ongetwijfeld een super dier om te rijden. Maar hij schrikt nog overal van, is nogal paniekerig aan de rechter zijde en zoekt echt vertrouwen in iets of iemand. En dat ben ik dus.

De eerste weken verlopen ook heel fijn, ik win het vertrouwen van Leirljós en hij heeft echt gigantisch mijn hart gewonnen.

Ondertussen heb ik ook nog wat andere kliniek paarden onder mijn hoede gekregen zoals een merrie met exact dezelfde problemen als Katla. Een weekje op de wei gezet en accuut hoefbevangen geraakt. Maar nog erger dan Katla. Zij heeft nu ook gips om haar voorhoeven om te voorkomen dat haar hoefbeen door de zoolwand komt. Bij hoefbevangenheid worden de lamelen tussen de hoefwand en hoefbeen week, waardoor het hoefbeen zeg maar vrij door de hoef heen gaat zweven. Wat vaak gebeurd is dat dit hoefbeen loodrecht op de bodem komt te staan en bij elke stap die het paard zet, boort dit zich door de hoefwand heen. Wat ontzettend pijnlijk is natuurlijk. Dus nu hebben ze de voorhoeven in een gipsverband gezet zodat de kans dat het hoefbeen door de zool heen komt, kleiner word. In de volgende 60 dagen zouden in principe tijdens het genezingsproces, de lamellen tussen de hoefwand en hoefbeen weer moeten verharden, waardoor het hoefbeen weer vast komt te staan. Na 59 dagen was ik dan ook de eerste die vol trots kwam vertellen dat ze weer viertakt liep. Welliswaar niet zo snel, maar ze deed het. Een week ervoor hadden ze nog in dubio gezeten haar naar het slachthuis te brengen. Aan deze merrie heb ik zelf heel erg veel steun en plezier gehad.

Het viel mij tegen dat Anna en Friffi door omstandigheden veel later kwamen dan 'gepland'. Plannen kan je het nooit, maar normaal zouden ze 1 of 2 weken na Landsmot komen (Landsmot is het nationale kampioenschap van IJsland waar ze zelf juryleden bij zijn). Het was een teleurstelling, maarja ik kwam hiervoor dus ik wachtte het maar af.


Tijd verstreek, ik leerde veel en het was leuk en absoluut niet vermoeiend werken als het niet zo gruwelijk heet was. De eerste 4 weken was het elke dag minstens 28 graden, en ik dacht dat ik dood ging van de hitte. Rijden deed ik vooral binnen omdat dat nog enigszins draaglijk was, zowel Katla als ik hadden weinig fut. En toen werd Katla hengstig. Ik heb werkelijk waar nog nooit een merrie ontmoet die zo ongelooflijk veranderde als zij. Het was een drama, de hele dag schreeuwen, over me heen lopen, niet stil willen staan, geen respect voor me tonen. Al moet ik zeggen dat tijdens het rijden ze nergens last van had. Maar met poetsen en opzadelen, wat een drama. En ik moest maar met wat ik voor handen had haar slaan als ze over me heen liep. Ze hebben haar zo vaak op haar hoofd geslagen toen dat ze dagen lang kopschuw geweest was. Ik kan hier helemaal niet tegen, waarom in godsnaam op haar hoofd slaan??? Mijn illussie brokkelde hier langzaam af.
Tegelijkertijd begon het 7 dagen in de week werken mij ook tegen te staan. Toen het neefje en nichtje hier kwamen verblijven, viel mn mond open dat toen hij vroeg hoe laat hij moest beginnen hij wel gewoon uit mocht slapen want ik deed de stallen en paarden buiten zetten wel. Desondanks kwam hij de volgende morgen wel om 8 uur helpen met paarden buiten zetten en stallen uitmesten. Het was eenmalig. De volgende morgen en ieder volgend weekend ergerde ik me dood aan het zaterdag ritueel. 3 pubers die laveloos met hun mobieltje een uur zitten te wachten op mij met ontbijten. Ik kon pas om 9 uur ontbijten en de eerste paarden moesten notabene op verzoek van het nichtje om 9,30 naar binnen. Meestal kan ik theoretisch pas beginnen met eten na 9.15. En raad eens wie de paarden dan uit de wei moet gaan halen om 9.30? De logica kon ik niet overbrengen dat als hun 3-en nu eerder gingen ontbijten of op zn minst de paarden uit de wei gingen halen dat ik dan iets langer dan 10 minuten voor mn ontbijt had. Iedereen mocht blijkbaar tot minstens 9 uur in zn bed blijven liggen, behalve ik. En Axel, maargoed zijn bedrijf en als je geen personeel wilt of kunt aannemen dan is dat het gevolg. Ik vond het op zich geen ramp om elke ochtend dit te doen, maar dat alles en iedereen maar gepamperd word dat ze lekker uit mogen slapen omdat ze de volgende dag al zo vroeg op moeten, vind ik onzin.

De barstjes in het plezier werden steeds groter. Na 4 weken kwamen mijn ouders op bezoek. Maar ik stond een beetje beduusd toen werd verzocht of ik om 4 uur terug kon zijn om de paarden binnen te halen. Gelukkig greep Axel in. Maar mij werd het gevoel steeds duidelijker dat ik blijkbaar de taken tot stal uitmesten en paarden verplaatsen was toebedeeld, en niemand anders dit blijkbaar hoefde of wilde doen. Elke 2 uur moesten er paarden worden verplaatst. Ik kwam aan mijn eigen leuke dingen niet meer toe. Ik hield mn pauzes al in mn eigen kamer, omdat ik simpelweg geen kans had om langer dan 5 minuten op het terras te zitten. Ik mocht dat blijkbaar niet, want ik had mijn diensten om paarden te wisselen. En als er voor mij interessante mensen langskwamen dan was ik 'niet welkom'.
De laatste dag dat mijn ouders langskwamen, was er een veulentje geboren. Dat soort dingen werd mij inmiddels al niet meer verteld, maar een heel aardige vrouw die er toevallig was, nam mij mee om te gaan kijken of we de nageboorte konden vinden. Zonder haar had ik het veulentje waarschijnlijk nooit gezien.

Toen we weer terug kwamen, was de eigenaresse bezig met Darri zijn hoeven, Darri die een week eerder weer met de merrie met baarmoederproblemen samen was geweest om te kijken of ze nu wel gedekt kon worden. Maar die merrie was nog steeds niet beter, ze heeft Darri keihard op zijn ooit gescheurde pees geslagen dus was hij uit de running. De vrouw des huizes was in een pesthumeur vanwege het niet kunnen vinden van de nageboorte en deze serieuze blessure van Darri. Ik vroeg slechts geinteresseerd hoe het met Darri ging, maar er kwam alleen maar kwetsende onzin uit. Ik was zo shocked, ik heb al zo'n moeite met dit soort dingen en dan trapt ze me zo keihard op mn hart. Ik ben wijselijk gewoon weggelopen, want het uitbraakklepje bij mij staat op scherp. Ik moet assertiever zijn, maar assertief bij mij is zelden succesvol omdat ik echt te assertief en vaak negatief assertief ben. Maar nu totaal uit het veld geslagen. Ik moet er al zo'n moeite voor doen om uberhaubt iets te vragen, dat is een van mijn grootste zwaktes en dan snap je wel dat dit psychologisch een soort doodsteek voor me is.Ik vraag dus voorlopig ook niets meer tenzij het echt heel heel heel belangrijk is.

En toen speelde de serieuze gedachtes om weg te gaan. Maar, Anna en Friffi zouden deze week dan eindelijk komen. Dus ik zou het nog even uitzitten, hopende dat het humeur van haar tijdelijk was. Ze had de volgende dag dan wel uitleg gegeven dat ze door die afwezige nageboorte zo in stress was, en te veel mensen aan haar kop zeurden (en dank je wel....). Maar dat was zeker niet het einde van dit hoofdstuk. Ik was langzaamaan al begonnen met mijn spullen inpakken en de wens naar huis te gaan werd steeds groter. Of eigenlijk het gevoel om weg te gaan voor datgene wat mij verzwakt. Want hier weg, dat wil ik niet en zou ik ook nooit willen. Maar de situatie verslechterd en dan moet je bittere keuzes maken. Ik kan niet samenzijn met iemand die mij emotioneel schaad.

Elke dag ga ik bij Tulla die bevangen merrie langs om haar aandacht te geven. En Leirljós is mijn andere praatpaal. Met hem kan ik gewoon eindeloos met zn hoofd in mn armen staan, alsof hij al het leed wil delen. Hij is een grote knuffel en luisterend oor. Dit paard is zo bijzonder... maar bij Tulla heb ik meer privacy, daar komt niemand, daar ben ik alleen met Tulla. En Tulla was mijn vriendin hier. Ik voel een dankbaarheid vanuit haar, ze is oprecht blij en gehecht aan mij dat ik tijd en moeite neem om haar aandacht te geven en probeer haar op mijn manier door haar leed heen te slepen. Bij Tulla denk ik na over dingen, analyseer, trek ik conclusies en neem ik besluiten. Ik kan daar mezelf zijn, en onbewust haar 'zien' als een spiegel. En dan concludeer ik dat ik eigenlijk overal buiten gehouden word. Ik ben al heel lang niet meer bij de verbandwissels van de jonge hengst en Kokinella geweest. Ik mag niet meer mee bij de echografieen, ik krijg geen rijles/instructie meer. Ik zou meegaan naar andere IJslander fokkers in de omgeving, nooit gebeurd. Ik zou naar een grote ruitersport outlet gaan, niet gebeurd. Als ik wil kijken bij een paard op de ovaal baan, krijg ik geen kans door het inmiddels krankzinnige schema waarin paarden van a naar b of c moeten. Als ik Katla wil rijden, moet ik steevast eerst iets anders doen. Er word niets meer gezegd als ze 's morgens ergens heen gaan. Wat toch erg handig is als er mensen komen dat ik kan zeggen hoe laat ze terug zijn. Toen de bruine merrie bevallen was, heeft niemand mij dit verteld. Pikant detail is dat ik ontdekte dat ze drachtig was, en dat zij dit weigerde te geloven. Het was namelijk niet gepland. Maar komop, een uitbulkende buik naar rechts, de typische schommel beweging die je ziet als je achter haar staat als ze wegloopt, de volgelopen uier en ik heb zelfs het veulen zien bewegen. Geen enkel paard die er zo uitziet door te veel te eten (op een weide waar alles afgegrazen is). Maar tot op de dag van vandaag heb ik nog geen bevestiging gehad op de geboorte, behalve dat ik het Friffi hoorde zeggen (ze zijn namelijk meteen met zn allen op kraamvisite geweest terwijl ik stallen uit stond te mesten).

En toch zit ik hier nog absoluut niet met tegenzin. Ze zorgen goed voor me, en Axel is vooral erg behulpzaam en begripvol dat hij me wel eens wat anders laat doen. Alleen die eigenaresse, ze is niet kwaad, ze is niet onaardig maar ik heb het gevoel dat ik haar op een bepaalde manier irriteer op paardengebied. Buiten het werk om is het altijd leuk en gezellig en hoop lol. Maar als het dan weer morgen is.... dan begint de ellende weer van voor af aan. Ze is typisch iemand die zich vrijwel uitsluitend voor het rijden interesseert en de rest aan een ander over laat. Ze is een dierenarts, maar we verschillen soms zo erg in mening dat ik daar aan twijfel. Of misschien is de kennis in Duitsland anders. Dat kan ook... 

Het kon ook niet lang duren voor een volgende incident. In het weekend krijg ik te horen dat ik komende tijd vaker buiten moet rijden en ook met buitenritten meega. Ik had inmiddels al weinig motivatie meer om te rijden, maar dit vond ik wel leuk. Ik zou zo graag gewoon lekker elke dag met Katla een rondje buiten willen rijden, helemaal lekker relaxed al is het maar in stap. Maar even later komt het nichtje er aan, of ik met haar samen een buitenrit wilde maken. Ze zou eerst een ander paard rijden, maar als ik alvast met Katla wat op de ovaalbaan zou rijden kwam ze me daarna ophalen.

Ondertussen is besloten dat de eigenaresse ook mee gaat, dus ik dacht al, fijn... derde wiel aan de wagen. Ik rij logisch met de poort van de ovaalbaan dicht, want Katla weet verdomde goed waar die is, en ik ben soms niet helemaal in balans met mijn evenwicht. Dit leek al een irritatie op zich, want ohjee nu moest ik af en weer opstappen om de poort open te doen. Het opstappen gaat nog niet 100% maar ik stapte toch af, ik had weinig keus, want zij waren al gewoon doorgereden. Als een wonder steeg ik nu zeer soepel en vlot weer op Katla en rijden maar. En toen begon de hel. Ik moest maar voor of achter haar rijden, maar niet naast en niet op de weg want Katla heeft geen ijzers en dan mag je niet op de weg rijden (nee ik ben achterlijk.... ze is gewoon vierkant beslagen dus ik weet niet waar haar geheugen gebleven is?) Ik koos voor achter, maar Katla had het niet naar haar zin daar, dus ging ik toch maar naar voren. Eigenaresse geirriteerd, want ze moest wel Utlendingur in de gaten houden of hij goed liep (ja in de seconde dat ik passeerde zou je wat kunnen missen...). Ik had het al niet meer, en reed een heel eind vooruit. Tot op een punt waar ik met het nichtje vaak linksaf ga als ik meefiets als zij Helmi rijd. Dus ik wacht daar braaf en vraag of we linksaf gaan of rechtdoor. Toen werd ze toch een partij kwaad op mij, dat ik zo in de weg reed en moest kiezen, voor of achter. Het nichtje kon het nog goed praten maar ik had het helemaal gehad, ik rij niet meer buiten als die heks erbij is. Waarom vraagt ze me dan mee als ik toch in de weg rij???? De lange route was al best veel voor Katla die normaal nooit buiten komt, is het zo raar om te bedenken dat we misschien de korte route namen? En later toen we de weg naar stal weer overstaken, vloog er een fietser met een salto voor ons langs omdat hij met een hand fietste en met 1 hand remde. Dat gaat niet. Dus Princesa vloog omhoog, Utlendingur bleef rustig en Katla achteruit. Ik ben maar afgestapt daar omdat we toch eerst die fietser wilden helpen en Katla echt hard gewerkt had, maar ik nog geen kans had om af te stappen Maar in de volgende bluf verhalen de dagen erna werden ik en Katla eruit gelaten, en waren alleen zij en het nichtje gaan rijden. Dat Katla zich bijna half verstrikt had in omheiningsdraad was niet 'shocking' genoeg. Maar ik was niet meer van plan mee te gaan op buitenrit. Dit was zelfs de laatste keer dat ik Katla uberhaubt gereden had. Maar dat wist ik toen nog niet.

Mijn tijd verdreef ik heel obsessief, ik nam elke keer afscheid van de paarden, ik wist dat het er aan zat te komen. Ik deed niks anders meer dan stallen uitmesten en paarden verplaatsen, immers waren dat mijn taken en ik deed dus ook niets meer. De rest van mn tijd was ik ook alleen maar dood moe en sliep ik. Geestelijk en emotioneel was ik volledig uitgeput inmiddels, en ik sliep slecht. Ik had ook al mn spullen al gereed staan voor vertrek. Ik hoefde nog slechts de auto in te pakken. Maar ik wilde gewoon wachten tot Anna en Friffi en hun IJslandse hulp aan het werk gingen. Of er nog wat zou veranderen. Ik had de goede hoop. Dat heb ik altijd... al is de kans nog zo klein. Ik ben best een doorzetter al zullen velen dat niet herkennen in mij. Maar het werk werd me erg geestdodend en ik voelde me steeds meer een zombie.

Maar, op een morgen na het stalwerk op een van mn laatste dagen hier, ging ik met Axel een jonge hengst longeren omdat de eigenaresse het niet lukte in de rijbaan. Ja logisch, dat paard moet toch eerst leren wat de bedoeling is, vind je het dan een verrassing dat 500 kilo je omver trekt??
En dit paardje is echt een treasure om mee te werken. Na 2-3 rondjes had hij de bedoeling door, en was continu zijn lippen aan het likken. Teken dat hij het snapt en jou als leider vertrouwt en accepteert. Ok longeren in de rijbaan zal nog steeds niet vlot gaan, maar dit is het begin. Dit soort gedrag moet je koesteren, maar helaas werken IJslanders met andere ideeen en theorieen en van wat ik gezien heb, is het mijn ding niet. Ik wil niet zeggen dat ze goed of slecht bezig zijn, de paarden tonen regelmatig stress en paniek maar uiteindelijk weten ze wat er verwacht word en is het prima en verdwijnt dat ook weer. Deze paarden hebben een heel andere mentaliteit dan de grote rijpaarden. Ze staan zo veel dichter bij de natuur, conventioneel trainen heb je veel meer macht en overwicht nodig, maar in het echt paard gericht trainen zijn ze veel gevoeliger en makkelijker bewerkbaar. Maar ik wil zo niet werken in de conventionele weg, dit is mijn basis niet. Dat betekend veel te veel onnodig 'vechten' en machtspelletjes om vertrouwen te winnen. Terwijl ze zo gevoelig reageren op horsemanship.

De volgende dag was opeens weer iedereen verdwenen. Inclusief de kids. Ik kwam even na 15.00 uit mijn middagpauze (extra lang want ik had geen zin meer). En haalde Brilli binnen. Toen kwam het hele gezelschap. Ze hadden even 4 jonge hengsten uit de wei gehaald. Dat kan ik natuurlijk niet dus mocht ik ook niet mee. Niemand zegt waar ze heen gaan en wat de bedoeling is. Ik had goddank nog geen ander paard dan Brilli binnen gehaald anders hadden de rapen gaar geweest. Want ze moesten 2 aan 2 in de boxen van Darri en Fuchsen (ik denk Leikur). En die moesten weer ergens anders heen. En nu was echt mijn emmertje bijna vol. Ik maar snel de sneue box helemaal achteraf in orde maken voor Darri. Hem op stal zetten was al drama want hij weet dat in die hoek de merries voor hem altijd staan, en hij dacht dus serieus dat hij mocht gaan daten. Dansende Darri... en ik maar hopen dat ie alsjeblieft niks aan zn pees zou krijgen. Ik was opgelucht toen ik hem toch redelijk makkelijk in de box kreeg.

De zoon van Darri die in training was. Foto is al van april ;-)

Weer de volgende dag, mocht ik van Axel ook kijken bij een heel mooie lichte vos hengst (zoon van Darri) hoe Anna en Friffi hem zadelmak maken. Ja het gaat traditioneel IJslands, het moet snel en vlot, maar absoluut niet onrechtvaardig. Maar nogmaals, niet mijn methode. Het dier had paniek in zn ogen, steigerde regelmatig, sloeg een keer bijna achterover en gooide 2 keer zijn kaptoom af. Darri kent dat geintje ook, het is blijkbaar genetisch bepaald. Ik denk eerder dat het de hoeveelheid manen is waardoor het hoofdstel/halster/kaptoom met gemak over de oren glijd. En ze zijn slim... ze onthouden die trick. Na mijn 'blijdschap' dat ik dit kon zien, omdat ik onder andere hiervoor gekomen was werd mijn droom al in elkaar geslagen. Eerst heel zachtjes, omdat ik Willie (bij wie IK de dag ervoor koliek had geconstateerd) uit de paddock moest halen omdat hij 'genezen' was en terug naar Solvi mocht waar hij een stal mee deelt. De jonge hengsten moesten in deze paddocks. Dus ok, logisch en ik breng Willie weg. Friffi zegt nog dat het niet hoeft maar hij dacht dat ik een van de jonge hengsten weg haalde geloof ik.
Nadat Willie weer op stal staat, loop ik gauw terug naar de jonge paarden, kijken of ik er nog eentje kan zien tijdens zijn training. Maar er is iemand voor priveles in de rijhal. Dus ik vraag aan de eigenaresse waar ze nu met deze jonge hengst gaan werken, misschien buiten in de dressuurbak? Maar ik had het beter niet kunnen vragen. Ze snauwde me af dat ze wel wist dat er iemand in de rijbaan was. En waarom ik het vroeg snapte ze niet. Dus ik werd al pissig en snauwde gewoon terug 'Dat ik MISSCHIEN wel Solvi en Stakur binnen moest halen, omdat ZIJ dan in de weg zouden staan als ze buiten gaan werken??!".
Toen kreeg ik een hele preek dat ik sowieso hen binnen had moeten halen, want anderhalf uur was genoeg. Dus ik snauw weer terug dat 3 weken geleden in de hozende regen moest ik ze maar buiten laten staan tot 16.00 want dat was hoe dan ook de afspraak. Geen sprake van dat ze eerder binnen komen. Hoe bedoel je miscommunicatie???

En dat, DAT was de beroemde en beruchte druppel. Ik ben Solvi en Stakur binnen gaan halen, ik was kwaad ik was woedend ik was ziedend en bovenal heel heel heel erg gekwetst en teleurgesteld. Ik kwam Friffi onderweg nog tegen en die twijfelde hoe hij moest reageren.
Vervolgens heb ik Katla buiten gezet en afscheid van haar genomen. Toen heb ik mijn rijspullen gepakt en ben ik naar mijn kamer gegaan, mijn spullen ingepakt, mijn auto geladen en heb ik Axel gezegd dat ik weg ging. Ik vond dat heel heel heel erg moeilijk. Ik gunde hem deze eer niet, hij was de enige waarmee ik eerlijk kon werken, doordat ik een deel van zijn werk overnam kon hij veel andere dingen doen. Hij zat nooit op zn gat. En ik voel me lullig omdat hij dit niet verdiende. Hij heeft geprobeerd het de eigenaresse te vertellen, hopende dat we konden praten voor een oplossing. Maar die heeft alles de hele dag genegeerd. Ik heb van niemand echt afscheid genomen. Er waren 5 paarden losgebroken toen ik wilde gaan en zoals gewoonlijk iedereen weg behalve ik want mij vertellen ze niks. Ik heb een briefje geschreven en toen hun terug kwamen zat mijn taak om op de kinderen van Anna en Friffi te letten erop. En sloop ik er tussenuit, mijn vrijheid tegemoet. Met behulp en inspiratie van deze 5 paarden. Die niet eens van dit bedrijf waren...


En dat is globaal hoe er een eind kwam aan een droom. En ik ben er nog niet helemaal uit. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Ik heb het er echt naar mijn zin gehad, en ik kan echt heel weinig kwaads zeggen over het bedrijf. Laat ik het er gewoon op houden dat het het alom bekende euvel is. Dat ik de wereld om mij heen niet begrijp en de wereld mij niet. Dat ik een volledig andere taal spreek. Maar dat mijn verhaal niet een op zichzelfstaand feit is. Velen zijn mij voor gegaan door voortijdig te vertrekken, het is mijn vanuit alle hoeken bevestigd. Ik hoef de schuld niet volledig bij mijzelf te leggen. Ik kan slechts hopen dat de persoon in kwestie zelf het licht gaat zien dat ze iets niet goed doet. Haar wil en inzet is vanuit de basis goed. Maar meer structuur en duidelijkheid zou een hoop leed besparen. Maar ik kan en wil geen andere mensen veranderen. Dat vraag ik ook niet. Maar iemand met de beste bedoelingen die daar al zo'n moeite mee heeft afkafferen is niet aardig. En uit bescherming van mijzelf, en mijn kwetsbaarheid ben ik vertrokken. Ik heb waardering nodig, en als ik die niet kan krijgen, dan moet ik gewoon weg. En dan doet het mij pijn dat ik een hoop dierbaars achter moet laten. En ik kan alleen maar hopen, dat de IJslandse jongen die er nu zit, zich niet laat misbruiken. Zijn taak om jonge hengsten in te rijden is fysiek al zwaar genoeg.