Mn moeder is de openhaard die een beetje eigenzinnig is aan het opstoken. Door de wind wil dat niet zo vlotten, en wat vertwijfelend komt ze de mening vragen aan ons als het in huis behoorlijk rokerig begint te ruiken. Dat gebeurd wel vaker... En omdat het een allesbrander is, gooit ze er af en toe een restje karton in. Pardon? Karton? Ja karton, en we wisten wel dat dat behoorlijk uit de hand kan lopen. Maar ach, een heel klein beetje van een mini doosje.... en het is voldoende. Het vuur laait op.
En opeens schrikken we op van een knal. Zo na nieuwjaar zijn er altijd wel wat jongetjes die nog naknallen. Maar er volgen nog een stuk of 10 knallen, waarvan je echt twijfelt of het vuurwerk is, doffe diepe dreunen. Het lijkt meer alsof er een bommenwerper iets heeft laten vallen, een benzine station wat ontploft, een huis wat instort. Alle rampscenarios zou je kunnen bedenken en het geeft je de bibbers, echt op dat moment voelde ik de wereld stil staan. En ik denk nuchter, misschien is het de kachel? Die produceert immers wel vaker van die ultrasone geluiden. En toch ren je naar buiten, omdat je wilt weten wat het is. Mn vader hoort niks, maar ziet wat anders. Een gigantische rookpluim uit de schoorsteen. Dat zien we en vonken en nog net geen vlammen. Het geluid kwam dus echt uit die kachelpijp vandaan. En mn moeder komt inmiddels in paniek naar beneden, en we zien dat de afvoerpijp bijna witheet is. Brandalarm gaat af en de rook is niet te harden. Bel de brandweer, zegt mn vader met zn mobiel in zijn hand. Mn moeder in enigszins paniek, wat moet ik doen? Kunnen we dit stoppen, de angst dat je huis EN haard kwijtraakt is zo reeel.... Ja wat doe je er tegen? Mij is altijd geleerd om een van de drie voorwaarden voor vuur (voeding, zuurstof en hitte) uit te schakelen. Er is er altijd één mogelijk. Het vuur doven niet, want water is wel het stomste wat je er nu overheen moet gooien. Zuurstof toevoer stoppen is ook onmogelijk, dus blijft alleen het vuur zelf en wat het voedt, weghalen de enige optie.
Ik zeg haal die open haard leeg, heb je iets om hem leeg te scheppen, het vuur moet daar weg. Dus begint mn moeder met blokken nog niet geheel brandend hout eruit te halen en de rest op de asla te schuiven, deur open en naar buiten met die zooi. Het helpt, want de pijp is niet meer witheet, er is bijna niets meer wat de hitte kan voeden. Maar even later licht de onderkant weer roodgloeiend op in een laatste stuiptrekking door luchtstroming. Je hoort het vuur nog binnenin de pijp razend zn weg naar boven vinden, en dat is best eng... omdat het onzichtbaar is, en je weet niet of het zich ergens een weg naar buiten baant. En dan hoor je in de verte sirenes, brandweer is onderweg. Eerst korps Valkenburg wat ons heel direct meteen het huis uitzet. Inclusief de vogels, die hebben we in de schuur geparkeerd. Ze meten een en ander in huis, gelukkig geen koolmonoxide. En wij staan buiten te bibberen in de kou, zonder jas, zonder schoenen.... mn moeder eigenwijs toch naar binnen geslopen om jassen te halen. Ik had nog een en ander in mn auto liggen.
Buren waren vriendelijk om ons binnen uit te nodigen als we dat wilden, de halve buurt was uitgelopen naar dit spectakel leek het wel.
Een tweede brandweer ladderwagen korps Leiden arriveert niet veel later, ze gaan de pijp ragen, en dat duurt nog wel een tijdje. Ondertussen praat je wat met de overige brandweerlieden, die dit wel een spectaculaire schoorsteenbrand vinden omdat de meeste mensen bellen omdat er rook uit de schoorsteen komt. Ja bij ons kwamen de vonken en vlammen eruit voordat ze kwamen. We hadden het ergste al voorkomen door het hout uit de haard te halen. Want daar waren ze eerlijk in, als we dat niet gedaan hadden, hadden de rapen gaar geweest.... En daar wil ik niet aan denken.
Na een uurtje mochten we weer naar binnen. Gelukkig... maar de openhaard hebben we wijselijk maar uitgelaten. Die moet eerst gecontroleerd worden door een expert, want die explosies komen toch ergens vandaan (expansie).
En thuis zie je de berichten op Twitter en Facebook, en dan is het best raar om iets terug te zien waar je zelf onderdeel van was. En gelukkig is dat huis het nog steeds. Ik weet alleen niet wat ik enger vond, die vreemd aanvoelende knallen waar het mee begon, de lichte paniek of hulpeloos je hele hebben en houden achterlaten (terwijl je weet dat er feitelijk niets aan de hand is wat echt fout kan gaan).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten