Goodbye! (Voorlopig)

Dat was mijn voorlopige laatste bericht op FaceBook.
Het is weer de tijd van het jaar.... De tijd waarin ik het moeilijk heb en tegen mijn gevoel in probeer steun te vinden aan de vele gesloten deuren op mijn pad. Het onbegrip. Want ik kan het gewoon niet snappen. Niet snappen dat de wereld mij niet snapt, ondanks mijn verwoede en vruchteloze pogingen. Ergens gaat het fout, doe ik iets verkeerd of ben ik onduidelijk.
Dit word een beetje een depri blog... ik waarschuw alvast. Daarom zeg ik ook Goodbye op FaceBook. Dan val ik er verder niemand mee lastig, als ik eventjes wat stiller ben (en zo af en toe kijk en reageer op iets).

Land of eternal bliss... kon ik er maar weer zijn.... dwalend door deze magische wereld....

Deze tijd van het jaar is voor mij heel gevaarlijk. De sluiers tussen de werelden mag dan heel dun zijn, het trekt mij ook heel erg om over te stappen. Ik zou het nooit doen, maar elk jaar verzwakt de weerstand weer een beetje meer. Het dodenrijk lonkt naar me als een uitstrekkende arm naar de steun en hulp waar ik zo naar smacht. Uiteindelijk is iedereen daar altijd welkom. Dat in tegenstelling tot deze levende wereld, waarin je je altijd maar moet bewijzen en ondanks de kreten je kunt zijn wie je bent, toch altijd in het gareel van de massa moet meelopen. Maar dont worry, ik ben een fighter. Met alles wat ik heb, ik vecht al 35 jaar en teer op de mooie momenten die ik heus niet in de schaduw laat staan. Het is een hoop gekrijs bij mij vooral dat....

Een gesprek met mijn ouders leidde er toe dat ik tegen mijn wens in, dit jaar toch probeerde mijn verjaardag te vieren. Tot op heden is er geen enkele reactie, helemaal niets. Negeren doet veel meer pijn dan afwijzen, dat is een feit. Net zoals het een feit is dat ik voor de 35ste keer wederom geen eigen verjaardag vier. Geen animo.... Het geeft niet... ik heb sowieso al een hekel aan verjaardagen. Maar ik ben dan wel zo, kan ik er een hekel aan hebben als ik het nog nooit ervaren heb?

Ik ben gelijk met mijn vader jarig dus ik heb mijn leven lang al een handicap als ik het zo kan omschrijven. Als kind ben je nog wel in de aandacht, maar word je ouder dan lijdt de visite spontaan aan selectief geheugen verlies. Je word genegeerd op je eigen verjaardag, en ja zelfs wordt er gezegd dat ik profiteer van het feit dat ik gelijk met mijn vader vier, dat het lekker goedkoop en makkelijk voor mij is. Dat is nooit mijn keuze geweest... Ik kan moeilijk wegblijven op de verjaardag van mn vader, net zo min als ontkennen dat ik ook jarig ben. Ik sta niet met graai armen en een smekende blik te wachten. Zo veeleisend ben ik niet, ben het al gewend dat ik zelden cadeautjes krijg. Mij is een welgemeend lief gebaar meer waard dan een materialistisch iets waar ik niets aan heb. Ik zie het eerder als een last. Maarja ik geef niet om verjaardagen, ik heb toch geen mensen om me heen die speciaal voor mijn verjaardag komen. Een uitzondering daar gelaten. Ieder mens is vrij in zijn/haar keuze. Maar ik ben het zat om de adviezen te horen dat ik er te weinig voor zou doen om te veranderen. Mijn hele leven staat in het teken van veranderen, mensen zijn rijk geworden aan mij. Op een gegeven moment ga je wel geloven dat je iets niet goed doet. En dan houd het op voor mij.... het heeft geen zin. Ik kan niet veranderen zonder intensieve hulp van anderen. Ik kan het niet alleen. En het feit dat veel dingen niet te veranderen zijn helpt ook niet. Ik ben sociaal genetisch ook niet ideaal samengesteld. Maar zelfs dat hoeft een gelukkig voldaan leven niet in de weg te staan. Toch voel ik mij meer en meer van de wereld vervreemd, verbitterd. En vraag ik me af of het ooit nog goed komt. Of ik ooit gelukkig zal zijn in deze wereld/maatschappij. Want ik weet heus wel hoe ik gelukkig kan en wil zijn. Daar hoef ik geen seconde over te twijfelen, ik zit vol dromen en ambities, maar deze maatschappij maakt het verrekte moeizaam om die dromen uit te laten komen. Maar ik zal er tot mijn laatste adem en snik naar blijven streven.

Dus mijn week begon al goed, na de hopeloze poging naar Engeland te gaan. Je denkt let it go, het is nu eenmaal zo gebeurd en daar verander je niets aan. Maar het zit me dwars. Omdat ik mezelf de gelofte heb gedaan elk jaar terug te komen om de gelofte voor het komende jaar weer af te leggen. Ik had er al heel erg moeite mee dat ik met Mabon niet ben geweest maar toen naar IJsland ging, waar ik ook een belangrijk iets niet kon doen omdat ik in het toeristen traject zat en geen seconde voor mezelf even de tijd had dit intense land op me in te laten werken. Met een goed gevoel heb ik dit kunnen accepteren door later alsnog naar Glastonbury te gaan, althans in de planning. Maar helaas mijn manipulatieve onderbewustzijn heeft er voor gezorgd dat ik er niet mocht zijn, en nu met een vreselijk gevoel het nieuwe jaar begin. Een kater en een wollig ontaard gevoel overvalt me, en had ik al eerder twijfels over mijn pad, nu ben ik helemaal de weg kwijt. Omdat het net is alsof dingen mij ontnomen worden door stom toeval en ik vermoed ook mijn eigen onbewuste manipulatieve ego. Ondanks dat dit alles een rede had en ik wel wist dat ik niet in Glastonbury zou komen. Het heeft me wel geraakt, en heel erg gevoelig. Ik moet er maar op vertrouwen dat het goed is, maar ik ben het zo zat... al jaren in die ketel rond te tollen, te verzuipen en maar niet door de bodem te gaan. Hoeveel kan ik nog hebben? Elke keer als ik denk dat ik goed zit, dat het even meezit, het word meteen ontnomen.

En ik heb niemand om op terug te vallen, niemand om steun bij te hebben of mee te praten. Ik zoek niet mensen die slechts een luisterend oor bieden. Vriendschap is voor mij veel en veel meer dan dat. En misschien ben ik wel te veeleisend... Verwacht ik dingen die niet haalbaar zijn. Alleen is het zo raar dat ik wel voor vrienden door het vuur zou gaan, dat ze me altijd kunnen bellen en zelden zullen horen sorry ik heb geen tijd. Want ik stel vriendschap wel boven materialistische verplichtingen. Ik neem er vrij voor als iemand me nodig heeft, zeg er minder belangrijke afspraken voor af. Het overkomt me nooit, maar ik zou het wel doen... Omgekeerd gebeurd dat zelden, het is algemeen om te horen "Geen tijd, afspraak hier, ik moet nog in huis zo veel doen...'.

Natuurlijk heb ik wel een paar mensen om mij heen. Er zijn mensen die zich aanbieden maar dan voel ik angst, angst om weer niet serieus genomen te worden, of dat het maar een kwestie van luisteren en niks meer is. Of de angst om in de steek gelaten te worden. Het zijn vaak onterechte gevoelens. Ik ben daarin zo gevoelig dat het mijn hele leven beheerst. Ik wil diepere verbintenis, iets wat zo menselijk is, en wat ieder mens lijkt te hebben behalve ik. De verbintenis die je alleen voelt en ziet bij diepe relaties, tussen ouder kind of tussen zielsverwantschap. En misschien krijg ik die kansen wel maar doe ik er niets of veel te weinig mee. Ik hoop niet dat ik hier mensen mee kwets die hun best doen. Ik ken absoluut het verschil wel tussen mensen die om mij geven en wie niet. Natuurlijk ben ik jullie enorm dankbaar. Al laat ik het niet altijd merken. Maar bij mij van binnen gaat er dan een heel raar mechaniek op gang komen. De hoeveelheid prikkels overwelmen mij op zo'n moment, en dan is mijn reactie meteen om weg te vluchten naar zo weinig mogelijk prikkels. En ja dan lijkt het alsof ik jullie negeer, ik ga afstandelijk doen... En geloof me dit doet zo'n pijn, zeker omdat ik me er bewust van ben, maar in mijn eigen chaos niet weet hoe ik er mee om moet gaan. En ik laat de wereld achter met een impressie die niet klopt. Ik heb een spiegel nodig. Ik kan niet zonder... maar als ik mijn spiegelbeeld niet synchroon met mezelf krijg (of mezelf met het spiegelbeeld) zal het nooit gaan werken.Wie of wat is die spiegel van mijn ziel? Ik geloofde altijd dat ik het zelf was, maar dat kan niet.Hoe kan mijn ziel me zo tegengesteld laten zijn als wie ik nu ben?

Dat zijn de dingen die door mijn hoofd spoken, samen met duizend en een andere dingen die ik hier niet allemaal ga neerschrijven.

Het komt er op neer dat ik mij nu heel erg in een introverte fase bevind. Ik sluit me af voor de wereld om mij heen. Het sociale isolement heeft weer vat op mijn leven. Ik wil niks, ik wil het huis niet uit, ik wil niet eten. Ik slijt de hele dag zinloos voor mn computer. Starend naar een blauw wit scherm, hopend dat iemand wat zegt. Ik struin sites af waar ik in contact kom met mensen maar ook daar ben ik onzichtbaar. Ik vind de fut niet nuttige dingen te doen. En ik voel me de hele dag moe en futloos. En ik laat het zo zijn. Ik zal wel altijd een eenzame ziel blijven. Nog 2 maanden en dan schiet ik er weer doorheen. En ik hoop dat het lot me gezind is, dat ik met Imbolc alsnog naar Glastonbury kan. Ik moet... anders kom ik niet van het gevoel af. Ik had het nodig voor mijn wensen en intenties, om een ban van me los te laten. En laat ik hopen dat het dan nog niet te laat is....

En dan....

Ooit verhuis ik naar het hoge noorden. IJsland, Finland... het maakt niet uit. Ik wil de echte eenzaamheid, omdat ik weet dat ik daar eenzaam maar niet genegeerd ben. Ik ben liever eenzaam zonder mensen om mij heen, dan eenzaam hier in het dichtstbevolkte deel van de hele wereld. De plek waar ik mij alleen maar ongelukkig en depressief voel, waar ik gevangen zit in mijn ongewilde leven. Een wereld die ik verafschuw, omdat er geen respect is voor het geheel. Ik kan met geen mogelijkheid begrijpen dan iemand gelukkig kan zijn in deze betonnen en chemische hel waar alles om geld en macht draait. Mensen geloven in nare sprookjes en hun eigen natuur laten overwoekeren door wat ik de ondergang van de mensheid noem. Ja dat klinkt heel zwaar, maar ik heb geen oogkleppen op. Ik ben ontwaakt uit de coma waarin de wereldmachten ons houden. Al ben ik ook vergiftigd met de vooruitgang. Ik ben me er van bewust, en wil hier geen deel meer van uit maken.

Ik wil hier weg. En ik begin voorlopig met weglopen van FaceBook. Behalve misschien voor de happy few die deze blog lezen via FaceBook. Omdat er een aantal mensen zijn die ik dankbaar ben, die mij wel horen. Die zullen nog wel af en toe wat horen, of zien dat ik iets toevoeg op mn blog. Maar de rest van de wereld, jullie laat het koud wat ik denk en voel (misschien met rede) dus hoeven jullie er ook geen deelgenoot van te zijn. Totdat ik me weer rustig voel en met een glimlach de wereld weer welkom heet.Zodra de eerste sneeuwklokjes weer uit de diepte ontwaken. Helder en wit, sprankelend en vrolijk. Hergeboren uit de duisternis.

Mn close friend clubje. Mijn top 10.