Het Geweldige Leven Van Mij: Hoe je een dagtaak hebt aan 4 kartonnen dozen op te ruimen

Vandaag een dagje vrij. En het regent, het is somber, ik heb geen auto en kan dus niet even die ene zak kattenbakvulling halen die ik nodig heb, of wat te eten. Wachten duurt lang tot het bericht dat je auto weer klaar is na dringend onderhoud.

Dus, ga ik maar wat kartonnen dozen die rondslingeren opruimen. In kleine stukken maken zodat ze makkelijker naar en in de papierbak kunnen.
Ik met mijn sorteertic maak nette stapeltjes van ongeveer even grote stukken, dat werkt ook makkelijker als ik ze zo in de tas moet stoppen. Maarja, wat heeft het voor zin als Snorrie in de buurt is??? Snorrie slaapt... en je moet geen slapende Snorries wakker maken. Zeker niet als je met karton aan de slag gaat. Of eigenlijk waar dan ook mee, want ze bemoeit zich overal mee. Erg betrokken die Snorrie...

Het duurt nog geen vijf minuten of mn grote kleine vriendin is al ontwaakt uit haar coma waarin ze heerlijk in het tijdelijk doorbrekende zonnetje (ja serieus al duurde het niet lang) bovenop de rugleuning van de bank lag te slapen. Het scheuren van karton, of het geluid van kartonnen dozen is haar favoriete muziek. Ja Zooplus komt vaak langs, en in die kartonnen dozen zit eten, snackies, speeltjes maar vooral uren scheur plezier. Snorrie en kartonnen dozen zijn grote vrienden van elkaar.

Van mijn 3 nette stapeltjes kartonstukken is weinig meer te herkennen als ze met een grote sprong een speeltje wat ze zojuist gelanceerd heeft precies tussen het karton najaagt. Er steekt een stukje plakband uit en dat is natuurlijk nog veel spannender. Vooral als ik zo slim was dit beplakbande stuk karton onderop de stapel te leggen. Ik heb het wederom over mezelf afgeroepen. Een grote sjor, en ja hoor, de grote ravage is een feit. En een plezier wat ze heeft!!! Ik natuurlijk niet want mijn klusje wat zo geklaard zou moeten zijn gaat veel langer duren dan verwacht. Ach... zo gaat dat tegenwoordig. Maar ik geniet er ook wel van hoor.

Ik grinnik bij de gedachte dat ik ooit gezworen had Abesijnen mooi te vinden maar never nooit niet zou willen hebben. Veel te druk, veel te ondernemend. En wat heb ik in huis gehaald? Een Abesijn in een Egyptische Mau uitvoering. Een alfa kat eerste klasse. Maar ik zou haar voor geen goud willen missen. En stiekem vind ik het ook wel leuk, want ze gooit letterlijk mijn leven overhoop. Weg uit vaste patronen, weg uit ongeoorloofd neersmijten van spullen. Tegenwoordig moet ik overal rekening mee houden, en vooral met haar. Die eindeloze energie en drang naar het ontdekken en zoeken van nieuwe uitdagingen. Het is geen jonge kattenkwaad, dit is normaal voor het soort en ik zal er nog hopelijk heel lang mee moeten dealen. Het is niet voor niets dat ik heel erg veel foto's van haar heb, en niet van Grey. Grey is zo veel anders, zo veel rustiger... Een diep water met stille gronden (volgens mij klopt deze niet helemaal haha) en Tiger is eerder een oorkaan die over de oppervlakte raast. Tja... en daarom is mijn huis tegenwoordig eerder een uitgeleefde bende, een mooi excuus. Want nee ik ben stiekem ook geen opruimer. Zo zonde van mn tijd. Maar ik heb dan wel mijn grenzen en die zijn erg gauw bereikt sinds de komst van deze twee monsters. Maar wie zou ooit kwaad kunnen worden op dat lieve koppie van Snorrie? Probeer het en ze begint tegen je te praten. Chanteren is haar tweede aard. ;-) Een kopje hier, een staart knuffel daar, een paar grote onschuldige ogen, en boos worden is er niet meer bij.