En ik doe een fotografie cursus, dus ik neem Magnúus mee als foto model. Nog altijd met zn vinger in zn neus, ik ken hem niet anders.
Magnús heeft volgens mij zijn trollenziel meegenomen uit IJsland. Toen ik terug kwam uit IJsland, was mijn koffer verzegeld. Onbereikbaar. De code was om de een of andere rede veranderd. Handig zoiets, dus tja dat koste even wat tijd om de code te kraken, wat uiteindelijk toch niet zo moeilijk was als ik dacht. Het leven met Magnús is nooit saai... het is echt niet zómaar een trol, ik zweer het je, hij lééft. Al zie je dat niet aan zn starre houding.
Maargoed, met het uitzicht op mijn volgende (en de nog niet geboekte en zeker nog niet definitieve volgende) reis naar IJsland, ben ik een fotografiecursus gaan volgen. Les 3 van de 8 en we hebben huiswerk voor perspectieven. Dus op naar het bos. Magnús in de tas, objectieven mee en een mooie mossige stronk met een gevarieerde en diepe achtergrond voldeed wel aan de eisen. Magnús was een voorbeeldig model. Absoluut stil blijven zitten, dat kun je van sommige trollen niet bepaald zeggen. Als je ze al ziet zijn de zo verdwenen, of zie je ze juist op je foto als je dat niet in de planning had. Magnús niet, die keek blijkbaar zn ogen uit, eeuwig met zn vinger in zn neus en ik was zo geconcentreerd bezig dat ik de 'bezoeker' niet eens opmerkte. Een damhert bok kwam nader, zonder vrees, nieuwsgierig naar wat ik aan het doen was. Of gewoon net als zijn 2000 soortgenoten omdat hij honger had.
Ik was alleen niet zo blij met deze 'intruder' en pakte mn spullen inclusief Magnús gauw in. Het damhert volgde me.... hangend over de boomstronk die zojuist decor diende besnuffelde hij waar Magnús zo netjes stil had gezeten. Ik liep weg, want hij kwam me TE dichtbij nu, en het damhert liep om de boomstronk heen, zn kop en gewei naar me uitstrekkend. Dit is vreemd gedrag voor deze normaal zo schuwe dieren.... en als hij nou niet zo'n gewei had vond ik het al minder erg, maar helaas die twee naar voren priemende stekels vond ik vooral not so amusing. Dit scharminkel moet al een paar jaar oud zijn, terwijl zn bouw doet denken aan een spitser.
Van een afstandje hield ik hem in de gaten, en hij mij. Uiteindelijk onderzocht hij het hele gebied waar ik bezig was geweest. Natuurlijk op dit deel zijn er mensen die de eekhoorntjes en vogels voeren op de boomstamschijf die hier ligt. En ik denk dat meneer damhert zich ook had uitgenodigd uit pure noodzaak. De arme dieren vergaan van de honger. Het is ook absurd hoeveel damherten er nu te zien zijn. Je kunt zeggen wat je wilt maar de kritieke hoeveelheid is nu bereikt en er moet ingegrepen worden omdat anders onnodig veel dieren de dood vinden. Dat proces is al begonnen maar word straks schrijnend als de eerste kalfjes geboren zijn. Als het al zo ver komt. En de hindes niet voldoende melk kunnen produceren. Ik hou mijn hart vast. En dat allemaal door een paar zeikerds en economische belangen die altijd weer meer wegen dan het lot van de onschuldigen.
Volgende keer, misschien morgen ochtend kom ik terug, en neem ik wat ruwvoer mee. Ik kwam er toevallig weer op toen ik in de berging was. Mijn beloning voor de paarden na paardrijles ligt nog eeuwig in mijn berging. Ik zou het anders weggooien maar ik denk dat ik het in porties richting AWD breng, het uitstrooien op plekken waar ik hoop dat de dammies het gaan vinden, maar niet een link leggen dat dit een voerplek is zoals nu het geval is met de eekhoornvoerplaats. Terwijl ik wegloop weet ik dat ik vannacht wel wakker zal liggen, dit dier zal het waarschijnlijk ook niet veel langer uithouden zonder eten.
Een paar meter verderop de tweede ronde gedaan met Magnús. Volgens mij snapte ik de opdracht niet helemaal... maar wel weer een serie leuke foto's. En even later doorgelopen naar het veldje met het bankje waar ik altijd even lekker stil zit als ik niet veel tijd heb. Gewoon om even gedachten weg te laten vliegen, te luisteren en met zintuigen te werken. Het is niet zo ver weg maar met niet te veel giftige pakjes, krijsende koters, kakelende kippen en ander gespuis die langs lopen. Heerlijk... Even de stilte en de rust, dammies overal om me heen. Tientallen, zoekend naar sprietjes gras of herkauwend op wat ze al gevonden hebben. Ze lagen zelfs zo dichtbij in het gras dat ikop een paar meter afstand kon passeren. Ze zijn echt uit hun doen, je kon ze zo in hun mooie ogen kijken, die mooie koppies. Hun onschuldige lot bezegeld door een stel idioten met eurotekens in hun ogen.
Hier waren het vooral de hindes. Weinig geweien te zien, maar allemaal deden ze niet moeilijk als je in de buurt kwam. Het klopt niet... Ik voel me alsof ik in een soort safaripark loop, een dierentuin waarin dieren weten dat er mensen langslopen. Nog niet lang geleden moest je nog zoeken om ze te vinden en tegenwoordig zijn ze altijd in de buurt van het hek te vinden. Ze willen er uit, omdat ze dit al hun leven lang gewend zijn. Er is eten genoeg, maar net als wij mensen, we eten thuis en gaan normaliter niet eten waar het voer zich bevind. We staan ons normaliter niet vol te schranzen in de supermarkt of schuiven gewoon bij de buren aan alsof het normaal is. Net als wij hebben de dieren hun vaste fourageer plekken buiten het hek. Waarom zouden ze in de AWD niet op de vaste open vlaktes wat meer gras inzaaien? Zou het geen extra diversiteit zijn om een graslandschap toe te voegen, of wat van de koeien en schapen weg te doen? Wat ik niet snap is dat de koeien en schapen wel bijgevoerd worden, terwijl de herten daar ook bij kunnen komen. Het is geen gebrek aan voedsel wat die dieren echt uithongert. Het is iets anders.... En ik hoop dat men er achter gaat komen.
Als laatste een derde fotoronde met Magnús. En ik kan na thuiskomst concluderen ik snap de opdracht blijkbaar nog steeds niet. Dus ergens volgende week gaan we nog een keer. Als het weer mee zit. Maar het zijn op zich wel leuke foto's en ik ben blij dat ik met een beetje meer kennis nu toch aardig kan schieten in de M stand. Het is niet voor niets, en wie weet wat voor superfoto's ik nu eindelijk in IJsland kan maken. Hoewel ik vrees dat ik mn Nikon niet mee hoef te nemen op mn paardrijdagtocht omdat in bijna alle gevallen je geen bagage mee mag nemen. Dus dan blijft het bij mn Ixus....
Ik heb momenteel nog niet alle foto's van Magnús uitgezocht. Zoals ik al zei had ik een beetje verkeerd de opdracht gedaan. Dus of ze komen later, of er komt nog een nieuwe avonturen blog. Maar natuurlijk nog wel een paar leuke shots.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten