Eeuwige stilte....

Er schijnt toch wel een kern van waarheid in te zitten dat in mijn leven geen plek is voor een stabiele sociale omgeving. Ik kan het altijd blijven proberen, blijven hopen, mensen op mijn pad te vinden. Mij af en toe zelfs thuis te voelen. En juist op die momenten dat ik denk ja, het is stabiel, dondert altijd de hele boel weer in elkaar.

Een week geleden stond ik in the middle of nowhere, langs Kaldidalur in West IJsland, met in de vele kilometers om mij heen niemand anders. Alsof je letterlijk op een andere planeet geland was. Die andere planeet waar ik vandaan kwam en nu naar terugkeerde. Helemaal alleen... Nou ja mijn 4 reisgenoten waren er dan, maar die stoorden niet in dit gevoel. Een gevoel van herkenning ging door me heen. Dit is blijkbaar het gevoel wat ik wil ervaren. Niemand om me heen om kwijt te raken. Niemand om me heen die me een zeur vind omdat ik net als iedereen het leuk vind om ervaringen te delen. Alleen omdat ik niemand thuis heb, gooi ik dat op plekken neer waar het wel bereikbaar is voor een luisterend oor. Dat anderen daar moe van worden doet mij niet zo veel. Ik ben ook een mens, met mijn menselijke kanten en fouten. Gecreeerd door het ontbreken van die stabiele factor/luisterend oor.

Ik hou van eenzaamheid en van deze stilte, omdat dat mijn wereld is. Ik weet niet beter. Nooit iemand gehad om mee te delen, wel de kans maar ik vind het moeilijk. Maar het neemt niet weg dat ook ik het fijn vind om regelmatig een stabiele sociale omgeving te ervaren. Maar die stilte en eenzaamheid van vorige week, het doet mij beseffen dat ik hier in dit leven niets te zoeken heb. Helemaal niets.... Ik raak alleen maar alles kwijt wat ik heb. In deze wereld voor herrie en ruis kan ik mij niet plaatsen. Doodongelukkig ben ik hier. Ik hoor thuis daar waar ik was, een week geleden. In de stilte waar ik niets hoorde, en niets mij hoort. Dát is waar ik mij thuis voel. Waar ik niemand tot last ben en niemand mij kan kwetsen. Ik wou dat het anders was, maar kennelijk is de wereld om mij heen zich daar niet van bewust... Ik zal toch altijd eenzaam zwerven tussen hoop en geluk, balancerend op het randje, totdat ik eindelijk daar ben waar ik wil zijn... middenin de eindeloze stilte. Pijnlijke stilte, waarin je het liefst keihard zou willen gillen om maar te beseffen dat je kunt horen.

Eeuwige stilte. Maar niet de definitieve...