Alom bekend mijn grote liefde voor alles wat maar met de poolcirkel te maken heeft. Ik had mazzel tijdens mijn tripjes naar IJsland om het noorderlicht te mogen zien. En op 27 februari mocht ik mijn noorderlichteritis ten volste beleven op 'eigen' bodem. Eigen tussen haakjes, want mijn echte 'eigen' bodem is IJsland natuurlijk. In mijn ontwortelde leventje hier in Nederland mis ik zowat alles wat me lief is. Maargoed, dat is een heel ander verhaal.
Op 27 februarie werd het Europese noorderlijk halfrond getrakteerd op een zonnebombardement wat het gevolg was van een imposante X2.4 zonnevlam. Nu zegt dat de meesten helemaal niets, maar er zijn 4 klassen zonnevlammen, B, C, M & X. De eerste twee hebben wij helemaal niets aan, dat betreft een 'zwakkere' zonnestorm die verstoord noorderlicht (die mooie sierlijke gordijnen van licht die door de hemel dansen) veroorzaken. Een zonnewind veroorzaakt een groene boog aan de horizon. Maar nu was er dus een X1.4 zonnestorm die met 2000km per seconde richting aarde stormde. Dat bood kansen dus ik begon al helemaal te stuiteren. En uiteindelijk na de eerste positieve meldingen dat het te zien was in noord Nederland, ben ik ook op pad gegaan. Held op sokken dat ik ben! In IJsland doe ik dat dus veel makkelijker. Hier in Nederland een heel ander verhaal. Zeker bij gebrek aan goede lokaties om het te zien.
Dus ik ga naar Langevelderslag, en lichtelijk bevend van angst danwel spanning rij ik over de Langeveldse slag. Hele kuddes damherten steken voor mij over, konijntjes, en het was echt ongelooflijk donker. De hemel brak open boven me, zo veel sterren zichtbaar, maar in het noorden bleef een hardnekkige bewolking hangen. Een troost had ik, hier kon ik in mijn auto blijven zitten en met het raam open mijn geluk beproeven. Maar halverwege vond ik het toch wel erg ongemakkelijk worden om mijzelf een weg te vinden tussen al het wild. Ondanks de magie. Op mijn foto's kon ik ook geen noorderlicht waarnemen. Maar misschien ligt het ook aan mijn gebrekkige vaardigheden. Ik krijg bijvoorbeeld altijd een oranje gloed met verschoven sterren, ondanks gebruik van statief, afstandbediening en verschillende instellingen. Er is hier gewoon te veel lichtvervuiling, ook al zie je het niet. Het licht van Haarlem, Amsterdam en Noord Holland blijft de lucht vervuilen.
Uiteindelijk besloot ik dan maar naar Noordwijk te gaan, want ik was toch niet van plan om in the middle of the night mezelf over de duin heen te slepen naar strand. Dus op naar Noordwijk, wederom kwam ik vele damhertjes tegen op de weg, konijntjes en een overstekende vos. Het werd ook steeds helderder. Noordwijk was in diepe rust, ik ben er al in geen jaren geweest, dus keek mn ogen af en toe uit. En kwam op de wegen die ik al zo vaak had gefietst op weg naar paardrijden. En ik mis dat zo...
Uiteindelijk was ik op strand, ook pikkedonker, maar ook hier kreeg ik geen Noorderlicht op de foto. Het was er wel, want ik zag het heel vaag op de foto's maar kon het met geen mogelijkheid duidelijk naar voren halen. Helaas... Eenmaal weer thuis zag ik de foto's vanuit Nederland, het was hier heel mooi te zien. Maarja zoals ik altijd al zeg, wrong place, wrong time. Ik had hier niet moeten zijn. En dan zeg ik nog niet eens dat ik deze week in IJsland Snæfellsness had moeten zijn. Hoeveel pech kan een mens hebben? Ach de zon is wide awake. Ik hoop dat ze nog even zeer actief blijft want hoe ik het ook wend of keer, ik moet naar IJsland. Kwestie van leven of dood, het leven staat me al zo tegen dat dit vrij serieus is. Als ik ergens een ongelukkig leven moet lijden, dan alsjeblieft in IJsland.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten