Een dagje naar Duitsland met oog op de toekomst

Omdat het in Nederland blijkbaar zo goed als onmogelijk is werk te vinden en al helemaal werk in mijn vakgebied, had ik de stoute schoenen aangetrokken om over de grens te gaan zoeken. Dus had ik op een Duitse site voor IJslandse paarden een advertentie gezet. En zo kreeg ik 3 reacties, waarvan er maar eentje weer terug reageerde. En laat dat nu net een bedrijf zijn wat iets aanbied wat eigenlijk mijn droom is. Werken met IJslandse paarden, met IJslandse mensen, trainen, fokken, wedstrijden, eigenaresse is ook dierenarts, heeft dus ook een kleine kliniek aan huis. Privé les/begeleiding van goede IJslandse trainers cq juryleden. En als kers op de appelmoes, ook nog garantie op doorstroom naar IJsland als ik kwaliteit bezit om daar verder te werken. Hoezo dromen bestaan niet?

En dus besloot ik op deze mooie zonovergoten woensdag naar Duitsland af te reizen. Goed voorbereid, tikje nerveus en heel vroeg op. Voor de spits van Nederland en na die van Duitsland. De opkomende zon was waanzinnig, omdat er overal op de velden witte wieven rondflarden. Zodra ik de Randstad uit ben, voel ik me standaard in vakantie modus. Weg van beton city, te veel mensen, te veel ruis, te veel stinkende gassen. Eindelijk ruimte.
Het is ruim 4 uur rijden naar plaats van bestemming, dus besluit ik bij Hengelo nog even een laatste check op internet te doen (niet op zn minst om een spoor achter te laten als ik spoorloos raak), terwijl ik mn ontbijt naar binnen werk. Helaas was IKEA nog niet open omdat ik spontaan op het idee kwam daar even ouderwets te ontbijten.

Dus reed ik even later weer door, en verbaasde mezelf zo enorm dat ik had gewenst dat ik het gefilmd had. Ik was Within Temptation aan het luisteren, om precies te zijn Sinead. En exact op het moment dat het bord Wilkom in Deutschland (of zoiets) voorbij schuift, galmt het 'now you crossing the border' uit mn speakers. Dikke grijns dus. Hoe time ik dat toch weer.... en dan"For the first time Life is gonna turn around. I'm telling you, You will like it, I know". Ja ik ben nogal gehecht aan tekens en symbolen. :-D

Langs me heen razen de eerste BMW's tot er uiteindelijk stagnatie opdoemt. Een vrachtwagen poogt een ander in te halen, maar het bleek dat de chauffeur liever naar de advertentie op de vrachtwagen van zn 'buur' keek. Een schaars geklede dame voor een reclame van een erotiek winkel. Ja daar zal mening vrachtwagen chauffeur een file voor veroorzaken. Niet echt handig.... Maar de chauffeur blijft er gelukkig niet eeuwig naast hangen. Uiteindelijk kan ik ook deze 'dame' achter me laten liggen, en tuf verder.

Ik kreeg het gevoel dat mn auto moe aan het worden was. Ja ik ben een beetje raar, maar hij leek niet vooruit te branden. Maar wat bleek? Stilzwijgend heeft de snelweg zich omhoog gewerkt en slingert zich over een forse heuvelrug heen. Ohhhh wat mooi! Al die heuvels in verschillende gradaties licht, mistflarden eromheen en mooie uitzichten. Beetje jammer dat daar waar ik heen ga, geen heuvels zijn. Maarja can't have it all! En dus mn auto een standje terug geschakeld, zodat de weg omhoog geen lijdensweg is. En genieten van al die dorpjes die op de heuvels geplakt zijn. ;-)

De rit door Duitsland lijkt eindeloos. Maar uiteindelijk zag ik toch de M van MacDonalds, want ja het gehucht waar ik heen ga heeft een snelweg MacDonalds. Niet dat ik daar blij mee ben, maar de grote M is wel een ideaal herkenningspunt. Ik ben snel door het dorpje heen en op plaats van bestemming. Daar gaat deze blog natuurlijk om!

Uitzicht over de paddocks (enkele van) met oa de hengst Glanni en achterin 3 merries).

Aan de ene kant van de weg de ovaal waarop de paarden getraind worden, aan de andere kant een groene oase van gras, her en der bomen, struiken, paddocks, vrolijke IJslanders, waanzinnig mooie hengsten, hier en daar een schuur, hier en daar wat rommel, wat opgeruimde rommel, plekjes om te zitten, plekjes met creatieve uitspattingen, een of ander grafmonument (en ik hoop dat er niemand begraven ligt), steenmannetjes en een wapperende IJslandse vlag.

Een hele grote kruiden spiraal :-) Op de achtergrond de rijhal en wat stallen.

Een giraffe van boomstammen.

De IJslandse vlag wappert :-)

Een typisch Duitse man komt op mij afgelopen, ik vroeg of mn auto zo goed stond, dwars voor de uitgang van de stallen. Ja dat verdient wat uitleg, het terrein is een beetje een chaotische verzameling van allerlei spullen en weinig overzichtelijk ingedeeld. Ik stond gewoon voor het parkeervak maar daar kwam ik ook pas 3 uur later achter :-p Maar het was goed dat mn auto zo onhandig half voor de oprit, stalgang en voor het parkeerterrein stond omdat voor mijn gevoel, vreemd genoeg hij hier het minst in de weg leek te staan. 

Hij haalt zijn vrouw erbij, die mij enthousiast onthaalt. Ik krijg meteen twee bonte IJslander merries in mijn handen geduwd, die van een wei naar een andere paddock moesten. 's Morgens is het dat soort klusjes, paarden verweiden en verzorging. 's Middags is het trainen en rijden.

Ik krijg een rondleiding over het terrein, uitleg wat er van mij verwacht word en wat ik kan verwachten. Het klinkt allemaal super, je krijgt alle ruimte tijd, begeleiding en aandacht om vaardigheden te ontwikkelen. Ze werken op een trainingsmethode waar ik mij in kan vinden, hoewel ik het jammer vind dat ze zich op dressuur richten.

Het gastenverblijf, deels nog in verbouwing. Wat er op de gevel staat heb ik nog niet zo gauw kunnen omschrijven.

Gastenverblijf met daarnaast  de dierenkliniek. Niet dat je met een paard naar binnen kan, maar voor wat ik zag een praktijk voor kleine huisdieren. Ik heb het nog niet van binnen gezien. 

Ook krijg ik de huisvesting te zien, gelegen in een oude stal, gezellig opgeknapt tot gastenverblijf. Er is een speciaal deel voor personeel en gasten. Hierin zijn 3 (misschien meer) ruime slaapkamers/prive vertrekken, voldoende ruim voor groot bed, zithoek, bureau, kasten etc. De woonkamer, keuken en douche is gedeeld, maar dat bied wel sociale interactie. Er komen hier geregeld Holar studenten uit IJsland (Holar is de paardenschool van IJsland, gelijk aan wat ik heb gedaan maar dan voor IJsland). Het is ook allemaal netjes, gloednieuwe keuken met alle gemakken. Het is natuurlijk niet wat je zoekt voor lange termijn, maar hierover hoef je niet ontevreden te zijn als het gratis aangeboden word.

Dalli von Hrafnsholt een van de dekhengsten

 

Glanni frá Thingholti  een andere dekhengst

Nadat de bescheiden rondleiding gedaan is, tijd voor wat te drinken in de 'kaffistofan' de plek waar voor IJslanders het dagelijks leven afspeelt. Je zou zeggen woonkamer, maar het is meer een soort woonkeuken idee. Grote tafel, veel zitplek, IJslandse spreuken, nieuwsberichten, foto's... en als Anna en Friffi uit IJsland hier zijn (of andere IJslanders) is het plaatje compleet. Ik krijg wat praktische vragen, met als eerste de verzekering. Ze hameren hier heel erg op veiligheid wat dat betreft. Waarschijnlijk zijn in Duitsland de kosten van paardrij ongelukken erg hoog. Maar ik ben verzekerd, ik heb er altijd op gelet dat paardrijden en gevaarlijke sporten inbegrepen zijn, vooral ook dankzij het avontuurlijke karakter van IJsland. Maar nu gaat het om werken, en dan dekt een reisverzekering het niet. Ook de financieen worden besproken. Ze hebben weinig tot geen geld om personeel te betalen. Daarom doen ze het meeste zelf. Ze hadden vaak jongere meisjes, maar die hadden een te grote bek of te weinig verantwoordelijkheids gevoel. Dus hebben ze nu liever een ouder iemand, om dat te proberen. Maarja ik kan niet voor niets of weinig werken. En ik weet al zeker dat ik niet meer dan 900 euro naast de aangeboden extras (huisvesting, 'eigen' paard, mogelijkheid tot volgen opleidingen, trainingen etc). Ik denk dat ik ook aan niet meer dan 500 hoef te denken. En in principe hoeft dat voor mij ook niet zo, omdat ik de meerwaarde van een periode hier ook wel zie. Maar buiten dit werk is het leven helaas te duur om het voor dat geld te kunnen doen. Je auto, je reizen naar Nederland, naar IJsland, verzekeringen, abonnementen, mn katten, belastingen eventueel aanhouden van mijn huurhuis in Nederland. Het loopt allemaal door. Dus dat gaat een probleem worden.
Gelukkig doelen ze niet op iemand die langdurig hier blijft. Ze bieden puur de mogelijkheid aan om kennis uit te dragen, zonder er meer dan wat inzet voor te vragen. En eigenlijk past dat precies in mijn wereld visie. Ik geef hun ruimte en tijd om aan hun uitbreiding van het bedrijf te werken, omdat ze heel veel werk hebben liggen waar ze nu gewoon niet aan toe komen en ik krijg er kennis en ervaring voor terug.

Na deze korte pauze willen ze mij ook even zien rijden. Jay, daar komt de schaamteloze vertoning dat ik nauwelijks vanaf de grond op kon stijgen (simpelweg omdat wij dat absoluut niet mochten tijdens paardrijles). Dus jong of oud paard? Doe mij maar oud. En ik krijg een merrie genaamd Katla. Natuurlijk Katla en Hekla hebben een magische uitwerking op mij, mijn twee knuffel vulkanen. Kon ik iets anders verwachten dan een paard genaamd Katla? :-)
Katla is een oudere merrie met een stofwisselings ziekte. Ze mag absoluut geen gras eten, dat is haar dood. Ze hadden haar daardoor bijna naar de slacht gestuurd, maar de eigenaresse vangt wel vaker afgedankte paarden op. Ze was gratis, en omdat ze dierenarts is, staat Katla onder goede zorg en doet nu dienst als lespaard. Alleen in het weekend. Als ik hier zou komen werken, zou Katla mijn 'ongecompliceerde' paard worden waarmee ik mag doen en laten wat ik wil.

Katla, het paard wat ik zou krijgen als paard voor mijzelf.

Katla in haar buitenverblijf

Dametje was erg lastig te fotograferen, te nieuwsgierig.

Eerst moet Katla wel even wat los lopen om wat energie kwijt te raken omdat ze anders niet stil wil blijven staan en gaat maaien. Als Katla klaar is, is het nog steeds een stuiterbom, en deed haar naam eer aan. Maar eenmaal op haar rug was ze weer rustig. Op dit bedrijf rijden ze dressuur met de paarden, nu heb ik weinig dressuur meegekregen en op IJslanders komt er helemaal niks van terecht. Ik moest nu vooral draven en dat is wennen! Ze viel steeds weer in de tölt die veel lekkerder zit.
Ze werken aan een heel nieuw systeem van rijden van IJslandse paarden hier, waar ze in Holar mee bezig zijn. dus hun systeem is anders dan anders. Eerst heel veel grondwerk, flexibel maken en de houding op een andere manier waardoor het meer soepel uitziet. Dat is wel even wennen, maar Katla is wel heel soepel moet ik zeggen.
Na een kwartiertje gaan we buiten een ritje rijden, de eigenaresse op een mooie zwarte hengst. En nu is het wel lekker tölten. Het is prachtig weer en er liggen voldoende lange rechte zandwegen in de omgeving. Het is maar een kort ritje omdat Katla de energie niet heeft. Ondertussen komt de hint ook dat het zo mooi zou zijn als Katla wedstrijden zou lopen omdat ze daar absoluut potentie voor heeft. Ja dan moet ik nog wel even heel wat bijscholing hebben :-)

Na het rijden moeten er nog andere paarden gereden worden. Dat doe ik nu niet. Ik ga met de man van de eigenaresse bij de jonge hengsten kijken. Elke dag gaat hij bij ze langs. Er is een roedel wolven gesignaleerd aan de andere kant van de snelweg, dus er is wel paniek. Ze willen graag een paar lama's aanschaffen omdat zij heel goed wolven af kunnen schrikken. Een hek om een weide is namelijk niet afdoende. Dus wolven problemen ook hier.
De paarden staan op weides in de omgeving. Er staat ook een heel leuke jaarling tussen met een onwijze bos krullende manen. Het laat zich raden wie de vader is. De hengst met die ontzettend volle manen. Het paardje blijft overal achter mij aansjokken. Ik had bij veel paarden al een soort suikerklontjes magneet :-)

Dit is de zoon van Dalli, een onwijs lieve knuffel hengst :-) Die ook niet van mn zijde wilde wijken.  Hij ziet er fluffy uit, maar er loopt nog een hengst in zn kielzog ;-)

Een IJslander met 4 witte benen, dat zie je zelden :-) Ook al is het een bont paard, meeste IJslanders hebben toch bruine of zwarte benen, of witte benen gerelateerd aan hun basiskleur. 

Weer terug op stal wat geholpen met borstelen, losgooien en wat paarden verweiden. Inmiddels liep het al tegen eind van de middag, en gingen we nog even bij de order of the black horses kijken. Een groepje van 4 zwarte IJslanders verderop. Een gepensioneerde merrie, 2 jonge paarden die de training in gaan en een prive paard die ze Manni noemen omdat hij op een mammoet lijkt. Flink harig, stevig en gedrongen. Een van de jonge paarden die ingereden gaat worden wil ook weer niet van mijn zijde wijken. Hij is voor een IJslander ook erg klein vind ik. En hij is te koop dus als ik interesse had :-p 

Tegen half zeven ben ik weer terug naar  huis gegaan. Weer een lange rit terug naar Nederland. De rit door Duitsland leek eindeloos te duren. Ik zag de zon weer mooi ondergaan, en precies op de grens Duitsland Nederland hingen de witte wieven weer over de velden. Het begon een beetje te regenen.

Na 23 uur was ik weer thuis, bij mn poezels. Nu moet ik nog een oplossing voor hun bedenken. Omdat ik voor Duitsland gekozen had omdat dat wat hun betreft makkelijker zou zijn. Een ja of nee heb ik niet op de vraag of ze welkom zijn. Maar in de huisvesting daar, is vast wel plek voor een cattery waarin ze zitten als ik weg ben. Niet optimaal maar toch... Er moet een oplossing komen.