Gekort op mn WW, veel te weinig werk, niet op mijn plek voelen, contact met de buitenwereld missen, ik mag nog 600 euro belasting terug betalen, waarschijnlijk ook nog over 1000 euro huursubsidie, en mijn huidige huursubsidie gaat van bijna 200 naar 12 euro per maand, huur gaat met 20 euro omhoog, mn auto voor groot onderhoud (en meestal komt daar nog 400 euro extra bij) en ga zo maar door. Ik heb het lang volgehouden met de hoop dat er betere tijden aankomen. Maar ik weet het echt niet meer.... wat moet ik met dit schijtland, wat moet ik met mijzelf? Ik kan alleen ongelooflijk blij zijn met mijn gevoel nu nog een keer naar IJsland te zijn gegaan, omdat het er in deze omstandigheden voorlopig niet meer in zal zitten. Dus dat is slecht nieuws deel zoveel, omdat ik het echt nodig heb om los te komen van het negatieve gevoel waarin ik hier steeds dieper verstrikt raak. Ik heb het nodig om af en toe ergens te zijn waar ik me volledig los kan maken van de ellende hier. Maar helaas kies ik geen low budget land uit....
De leuke mededeling van groepsreorganisatie op mijn werk valt bij mij ook slecht. Ik voel mij thuis in mijn eigen huidige groep, misschien ben ik er wel aan gehecht, en nu ben ik in mn eentje uit die groep geplaatst in een groep waar ik totaal niks geen binding mee zal hebben. Onder het mom van werkniveaus beter verdelen, zijn er twee met exact hetzelfde schema in mijn oude groep gekomen. Dan vraag ik mij af waarom dan juist ik weg moest... ik weet in ieder geval wel dat ik, als ik dat al had, nu zeker met minder plezier naar mn werk ga. Omdat mijn werk mijn enige sociale factor in mijn leven is. Dat laatste beetje contact valt nu ook weg. En ik snap best dat dingen noodzakelijk zijn, en dat je komt om te werken, maar mijn manier van denken en hoe ik er mee omga is nu eenmaal niet volgens de norm. Al hadden de groepen volledig gemengd geweest of dat je met 2 of 3 van groep wisselt of gewoon iets socialer verdeeld. Ik voel me nu alleen maar uitgesloten... omdat 5 van ons wel bij elkaar blijven... juist nu het zo belangrijk is dat ik mij ergens goed bij voel en juist nu in mijn eentje ergens anders terecht kom, bij mensen die ik wel ken, maar gewoon weg geen click heb en ook nooit zal krijgen. Het levert niets op, voor niemand, maar voor mij zeker niet. Als ik nog niet levensmoe was, dan ben ik dat nu wel. En dan kan ik alleen zeggen dat die laatste strohalm ook nog onder me weggekapt word.
 |
| Die steen, dat ben ik. Helemaal alleen, maar perfect passend in de omgeving. |
Gister had ik een kaart getrokken van mijn Earth Magic kaarten en ik kwam als sleutelkaart met Desert. De desert waar ik toen exact een week geleden ook stond, want de IJslandse Highlands is het noorderlijkste woestijn van Europa. En Desert staat voor Vision Quest. En Vision Quest staat er voor om tijd voor jezelf te nemen. Tijd in stilte, tijd om na te denken, zonder prikkels en afleidingen in de omgeving. En die heb je in de woestijn niet. Officieel enkele dagen, in een omgeving waar niets of niemand je stoort en dan ook zonder eten. Maar dat lijkt mij nu niet verstandig. Maar in stilte nadenken dat doe ik wel. De wereld heeft mij niet nodig. Ik mis de wijdse stilte van IJsland.... mijn eigen Vision Quest, de gekoesterde wens die ik absoluut ooit en hopelijk heel snel uit wil laten komen. Alles is herrie hier, de zeikende mensen, de keiharde onmenselijkheid, de losgerukte band met onze natuur. De continue buzz in mijn hoofd van (electromagnetische) straling. Mijn wortels hier lossen langzaam op, gebrek aan voeding, verkeerde voeding, ik teer op het verkeerde, als een roos in de woestijn. En heel soms brengt iets of iemand wel wat ik nodig heb, zodat ik nog net in leven blijf als een verschrompelde gerbera, die dan af en toe haar kopje en kleurige bloemblaadjes fier laat zien om daarna haar kopje weer te laten hangen. Wachtend op een volgend moment. Ik en mijn wortels verlangen naar de hete aarde, gevoed door vulkanen, zachtjes afgedekt met ijs. Waaruit de watervallen worden geboren, uit vuur en ijs. De herrie van die donderende watervallen, hun weg zoekend door smalle kloven en diepe dalen, en hoefgetrappel van de paardjes. Verlangen naar de elfjes en trollen die dingen kwijtmaken, en de eenzame boerderijen aan de voet van machtige heuvelruggen met als enige buren wat schapen of paarden. Badend in warmwater bronnen, terwijl de wind door de haren giert. Dat is de essentie waarin Nederland mij never nooit niet kan voldoen. Not even close... Nederland mist alles wat ik nodig heb. Ik ben zo niet op mijn plek hier....
 |
| Hvita, de Witte Rivier, baant zich met geweld een weg door Barnafoss.... |
Laat mij dromen van een droom die niemand begrijpt, in al mijn stilte... Ik heb hier niets of niemand. Mijn wereld is die van jullie niet. Ik ben te verknipt en door omstandigheden gemodificeerd om nog als normaal door te gaan. Niemand die zich aan mij kan binden. Behalve mijn Snorries, de enige rede dat ik hier uberhaubt nog ben. Het enige waar mijn hart hier nog voor klopt. Soms zou ik wensen dat ik ze niet had, dat ik gewoon kon vertrekken. Maar ik ben dol op ze, ik zou ze nooit willen missen. Ik kan alleen maar hopen dat de kans waar ik op wacht naar mij toe komt, of dat ik zelf op eigen kracht alsnog dat pad vind. Maar ik dwaal, ik dool, keer steeds weer terug op dat pad wat tot niets leid. Alleen als ik goed luister, zal ik het weer vinden. Maar de herrie en ruis is hier te sterk.
Dus, respecteer mijn moment van stilte, er is nog zelden iemand begaan geweest met mij, nog nooit iemand geweest die uberhaubt kan bedenken dat het voor mij niet vanzelfsprekend is dat er als je thuis komt iemand is om mee te praten, en dat dat niet hetzelfde is als een voorwaardelijk luisterend oor. Begrijp me niet verkeerd lieve mensen die wel een poging doen. Ik moet zoals altijd alles met me myself and I oplossen en doorleven, de diepgang die ik nodig heb, komt niet van een luisterend oor als ik er om vraag, maar komt vanzelf zodra ik het nodig heb. Omdat gedetecteerd word dat het nodig is. En ik weet dat ik daar zelf ook niet makkelijk in ben daardoor.... Eigenwijzigheid is het product van mijn interne dialogen.... Maar voorlopig heb ik geen enkele behoefte aan om een aanvliegroute te zijn voor doorgaand verkeer. Ik wil stabiliteit in mijn leven, mijn eigen leven waarin ik voor mij zelf kan zorgen, zonder dat ik angst hoef te hebben om alles kwijt te raken. Angst zoals nu, dat al mijn minimale rijkdom opeens over zal zijn. Ik zal die stabiliteit alleen nooit hier vinden.... en zeker niet zolang die achterlijke figuren ons land naar de knoppen helpen. Pardon, jullie land.... Ik hoor hier niet en voor die randfiguren heb ik nooit gestemd.... Dus nee dit keer is het niet mijn schuld....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten